[IDEM libro tertio ad Urseium Ferocem. ] §17.1.32.prSi hereditatem aliter aditurus non essem quam cautum mihi fuisset damnum praestari et hoc mandatum intercessisset, fore mandati actionem existimo.
[同著者『ウルセイウス・フェロクス註釈』第3巻] もし私が、損失の補償が私に対して保証されない限りは相続を承認するつもりはなかったであろう状況において、この(保証に関する)委任がなされていたならば、委任の訴えが認められることになると私は考える。
si quis autem mandauerit alicui, ne legatum a se repellat, longe ei dissimile esse: nam legatum adquisitum numquam illi damno esse potuit: hereditas interdum damnosa est.
しかし、もし誰かがある人に対して、遺贈を自分から拒絶しないよう委任した場合は、これとは大きく異なるとされる。 なぜなら、取得された遺贈がその者にとって損失になることは決してあり得ないが、相続は時には損失をもたらすからである。
et in summa quicumque contractus tales sunt, ut quicumque eorum nomine fideiussor obligari posset, et mandati obligationem consistere puto: neque enim multo referre, praesens quis interrogatus fideiubeat an absens uel praesens mandet.
そして要するに、いかなる契約であれ、その名において保証人が義務を負い得るような性質のものについては、委任の債務も成立すると私は考える。 なぜなら、面前にて問いかけられて保証するのか、あるいは不在にて若しくは面前にて委任するのかは、大した違いはないからである。
praeterea uolgo animaduertere licet mandatu creditorum hereditates suspectas adiri, quos mandati iudicio teneri procul dubio est.
さらに、債権者の委任によって、債務超過の疑いのある相続が引き受けられるのが一般に観察されるが、彼らが委任の訴訟によって義務を負うことは疑いの余地がない。