[IDEM libro tertio ad Urseium Ferocem. ] §17.1.32.prSi hereditatem aliter aditurus non essem quam cautum mihi fuisset damnum praestari et hoc mandatum intercessisset, fore mandati actionem existimo.
[동일한 저자 『우르세이우스 페록스 주해』 제3권] 나에게 발생할 손실이 보상될 것임이 보증되지 않았다면 상속을 승인하지 않았을 터인데, 이 위임이 개입하였다면, 위임 소송이 성립할 것이라고 나는 생각한다.
si quis autem mandauerit alicui, ne legatum a se repellat, longe ei dissimile esse: nam legatum adquisitum numquam illi damno esse potuit: hereditas interdum damnosa est.
그러나 만약 누군가가 어떤 자에게 유증을 거절하지 말 것을 위임했다면, 그것은 이와 크게 다르다고 한다. 왜냐하면 취득된 유증은 결코 그에게 손실이 될 수 없지만, 상속은 때때로 손실을 가져오기 때문이다.
et in summa quicumque contractus tales sunt, ut quicumque eorum nomine fideiussor obligari posset, et mandati obligationem consistere puto: neque enim multo referre, praesens quis interrogatus fideiubeat an absens uel praesens mandet.
그리고 요컨대, 그 명의로 보증인이 책임을 질 수 있는 성질의 계약이라면 어떤 것이든 위임 채무도 성립한다고 나는 생각한다. 왜냐하면 면전에서 질문을 받아 보증하는 것과, 부재중이거나 면전에서 위임하는 것 사이에 큰 차이가 없기 때문이다.
praeterea uolgo animaduertere licet mandatu creditorum hereditates suspectas adiri, quos mandati iudicio teneri procul dubio est.
나아가 채권자들의 위임에 의해 채무 초과가 의심되는 상속이 승인되는 것을 흔히 볼 수 있는데, 그들이 위임 소송에 의해 책임을 진다는 것은 의심의 여지가 없다.