[ULPIANUS libro uicensimo quinto ad edictum. ] §11.7.4.prScriptus heres prius quam hereditatem adeat patrem familias mortuum inferendo locum facit religiosum, nec quis putet hoc ipso pro herede eum gerere: finge enim adhuc eum deliberare de adeunda hereditate.
[ウルピアヌス、告示註釈第二十五巻] 指定相続人は、相続を承認する前に、死亡した家父を埋葬することによってその場所を神聖な場所にするが、このこと自体によって彼が相続人として振る舞っている(相続意思を表示している)と誰も考えるべきではない。 なぜなら、彼が相続の承認について未だ熟慮中であると仮定してみよ。
ego etiam si non heres eum intulerit, sed quiuis alius herede uel cessante uel absente uel uerente ne pro herede gerere uideatur, tamen locum religiosum facere puto: plerumque enim defuncti ante sepeliuntur, quam quis heres eis existet.
私は、たとえ相続人ではなく他の誰かが埋葬したとしても、相続人が怠慢であるか、不在であるか、あるいは相続人として振る舞っていると見なされるのを恐れているためにそうしたのであるなら、それでもやはりその場所は神聖な場所になると考える。 なぜなら、たいていの場合、誰かが相続人として現れる前に死者は埋葬されるからである。
sed tunc locus fit religiosus, cum defuncti fuit: naturaliter enim uidetur ad mortuum pertinere locus in quem infertur, praesertim si in eum locum inferatur, in quem ipse destinauit: usque adeo, ut etiamsi in legatum locum sit illatus ab herede, inlatione tamen testatoris fit religiosus, si modo in alium locum tam oportune inferri non potuit.
しかし、その場所が神聖な場所になるのは、そこが死者の所有であったときである。 なぜなら、自然の理として、死者が運び込まれる場所は死者に帰属するものと見なされるからであり、彼自身が指定した場所に運び込まれる場合は特にそうである。 それは、たとえ相続人によって遺贈された場所に運び込まれたとしても、遺言者の埋葬によってやはりその場所が神聖な場所になるほどである。 ただし、他の場所にそれほど好都合に運び込むことができなかった場合に限る。