§36.5.1cum haec Romae agebantur, Chalcide Antiochus, ne cessaret per hibernorum tempus, partim ipse sollicitabat civitatium animos mittendis legatis, partim ultro ad eum veniebant, sicut Epirotae communi gentis consensu et Elei e Peloponneso venerunt.
これらのことがローマで行われていたとき、カルキスにいたアンティオコスは、冬季の間活動を停止することのないように、一方では自ら使節を派遣して諸都市の関心を引こうとし、他方では、エペイロス人が民族全体の合意に基づいて、またエリス人がペロポネソスからやって来たように、彼らの方から自発的に王のもとへと参じた。
§36.5.2Elei auxilium adversus Achaeos petebant, quos post bellum non ex sua sententia indictum Antiocho primum civitati suae arma illaturos credebant.
エリス人たちはアカイア人に対する援助を求めていた。 彼らは、アカイア人が(エリス人の意に反して)アンティオコスに対して宣戦した戦争の後に、真っ先に自分たちの国に矛先を向けてくるだろうと信じていたからである。
§36.5.3mille iis pedites cum duce Cretensi Euphane sunt missi.
クレタ人の指揮官エウパネスとともに、千人の歩兵が彼らのもとに送られた。
Epirotarum legatio erat minime in partem ullam liberi aut simplicis animi;
エペイロス人の使節団は、決して自由で率直な意図によるものでは全くなかった。
apud regem gratiam initam volebant cum eo, ut caverent, ne quid offenderent Romanos.
彼らはローマ人を少しも怒らせないよう用心するという条件付きで、王との間に好意を結んでおくことを望んでいたのである。
§36.5.4petebant enim, ne se temere in causam deduceret, expositos adversus Italiam pro omni Graecia et primos impetus Romanorum excepturos;
というのも、彼らは王に対し、自分たちを軽率に(争いの)渦中に巻き込まないようにと求めていた。 イタリアに面して(最前線に)さらされている自分たちは、全ギリシアの盾となってローマ人の最初の攻撃を受け止めることになるだろうからである。
§36.5.5sed si ipse posset terrestribus navalibusque copiis praesidere Epiro, cupide eum omnis Epirotas et urbibus et portibus suis accepturos; si id non posset, deprecari, ne se nudos atque inermes Romano bello obiceret.
しかし、もし王自身が陸海軍の軍勢をもってエペイロスを防衛できるのであれば、すべてのエペイロス人は喜んで王を自らの都市と港に迎え入れるであろうし、もしそれができないのであれば、無防備で武器も持たない自分たちをローマとの戦争に晒さないでほしい、と懇願した。
§36.5.6hac legatione id agi apparebat, ut sive, quod magis credebant, abstinuisset Epiro, integra sibi omnia apud exercitus Romanos essent, conciliata satis apud regem gratia, §36.5.7quod accepturi fuissent venientem, sive venisset, sic quoque spes veniae ab Romanis foret, quod non expectato longinquo ab se auxilio praesentis viribus succubuissent.
この使節派遣によって彼らが企てていたのは明らかであった。 すなわち、もし王が(彼らがより強く信じていたように)エペイロスに入るのを控えたならば、王が来た場合には歓迎するつもりであったのだからという口実で王の好意を十分に繋ぎ止めつつ、ローマ軍に対しては自分たちのすべての立場を損なわずに保つことであり、あるいは、もし王が来た場合であっても、自分たちから遠く離れた場所からの援助を待つことができず、眼前の勢力に屈してしまったのだという理由によって、やはりローマ人から寛恕を得られる見込みがあるようにすることであった。
§36.5.8huic tam perplexae legationi quia non satis in promptu erat, quid responderet, legatos se missurum ad eos dixit, qui de iis, quae ad illos seque communiter pertinerent, loquerentur.
この極めて曖昧な使節に対して、何と答えるべきか即座には決まらなかったため、王は、彼らと自分に共通して関係する事柄について話し合うために、彼らのもとに使節を派遣するつもりであると語った。