§5.15.1Οὐδὲν τούτων ῥητέον ἀνθρώπου, ἃ ἀνθρώπῳ, καθὸ ἄνθρωπός ἐστιν, οὐκ ἐπιβάλλει.
\n人間が人間である限りにおいて、人間に割り当てられていないようなもののうち、いかなるものも人間のものと言うべきではない。
οὐκ ἔστιν ἀπαιτήματα ἀνθρώπου οὐδὲ ἐπαγγέλλεται αὐτὰ ἡ τοῦ ἀνθρώπου φύσις οὐδὲ τελειότητές εἰσι τῆς τοῦ ἀνθρώπου φύσεως.
それらは人間の要求するものではなく、人間の本性がそれらを約束するのでもなく、人間の本性の完成でもない。
οὐ τοίνυν οὐδὲ τὸ τέλος ἐν αὐτοῖς ἐστι τῷ ἀνθρώπῳ κείμενον οὐδέ γε τὸ συμπληρωτικὸν τοῦ τέλους, τὸ ἀγαθόν.
それゆえ、人間にとっての目的がそれらの中にあるのでもなく、目的を補完するもの、すなわち善がその中にあるのでもない。
ἐπεὶ εἴ τι τούτων ἦν ἐπιβάλλον τῷ ἀνθρώπῳ, οὐκ ἂν τὸ ὑπερφρονεῖν αὐτῶν καὶ κατεξανίστασθαι ἐπιβάλλον ἦν οὐδὲ ἐπαινετὸς ἦν ὁ ἀπροσδεῆ τούτων ἑαυτὸν παρεχόμενος, οὐδ’ ἂν ὁ ἐλαττωτικὸς ἑαυτοῦ ἔν τινι τούτων ἀγαθὸς ἦν, εἴπερ ταῦτα ἀγαθὰ ἦν.
というのも、もしこれらの何かが人間にふさわしいものであるならば、それらを軽蔑し、それらに抵抗することがふさわしいことであるはずはなく、これらを必要としない者として自分自身を保つ人が称賛されることもなかっただろうし、もしこれらが善であるならば、これらのいずれかにおいて自分自身を不足した状態に置く人が善い人であることもなかっただろうからである。
νῦν δ᾽, ὅσῳπερ πλείω τις ἀφαιρῶν ἑαυτοῦ τούτων ἢ τοιούτων ἑτέρων ἢ καὶ ἀφαιρούμενός τι τούτων ἀνέχηται, τοσῷδε μᾶλλον ἀγαθός ἐστιν.
しかし現実には、人がこれら、あるいはこれらと同種の他のものを、自分自身から取り去れば取り去るほど、あるいはこれらの何かを奪われることに耐えれば耐えるほど、それだけいっそうその人は善い人なのである。