§2.13.1Οὐδὲν ἀθλιώτερον τοῦ πάντα κύκλῳ ἐκπεριερχομένου καὶ ʽτὰ νέρθεν γᾶς (φησὶν) ἐρευνῶντοςʼ καὶ τὰ ἐν ταῖς ψυχαῖς τῶν πλησίον διὰ τεκμάρσεως ζητοῦντος, μὴ αἰσθομένου δέ, ὅτι ἀρκεῖ πρὸς μόνῳ τῷ ἔνδον ἑαυτοῦ δαίμονι εἶναι καὶ τοῦτον γνησίως θεραπεύειν.
すべてのものをぐるぐると巡り歩き、そして(詩人の言うように)「地の下にあるものを探り」、さらに隣人の魂の中にあるものを推測によって探求しながらも、ただ自己の内なる神性のみに仕え、これに誠実に向き合うだけで十分であることに気づかない者ほど、惨めなものはいない。
θεραπεία δὲ αὐτοῦ, καθαρὸν πάθους διατηρεῖν καὶ εἰκαιότητος καὶ δυσαρεστήσεως τῆς πρὸς τὰ ἐκ θεῶν καὶ ἀνθρώπων γινόμενα.
そして、内なる神性をケアするとは、情念や軽率さ、そして神々や人間から生じる事柄に対する不満から、それを清らかに保つことである。
τὰ μὲν γὰρ ἐκ θεῶν αἰδέσιμα δι’ ἀρετήν· τὰ δὲ ἐξ ἀνθρώπων φίλα διὰ συγγένειαν, ἔστι δὲ ὅτε καὶ τρόπον τινὰ ἐλεεινὰ δι’ ἄγνοιαν ἀγαθῶν καὶ κακῶν·
というのも、神々から生じるものは徳のゆえに敬うべきであり、人間から生じるものは親族関係のゆえに愛すべきものであるが、善悪の無知のゆえに、ある意味で憐れむべきものでもあるからだ。
οὐκ ἐλάττων ἡ πήρωσις αὕτη τῆς στερισκούσης τοῦ διακρίνειν τὰ λευκὰ καὶ μέλανα.
この不具は、白と黒を識別することを奪う不具に劣るものではない。