§12.26.1Ὅταν δυσφορῇς ἐπί τινι, ἐπελάθου τοῦ, ὅτι πάντα κατὰ τὴν τῶν ὅλων φύσιν γίνεται, καὶ τοῦ, ὅτι τὸ ἁμαρτανόμενον ἀλλότριον, καὶ ἐπὶ τούτοις τοῦ, ὅτι πᾶν τὸ γινόμενον οὕτως ἀεὶ ἐγίνετο καὶ γενήσεται καὶ νῦν πανταχοῦ γίνεται·
君が何かに不満を抱くとき、君は次のことを忘れている。 万物は全体の自然に従って生じるということを。 また、他人の過ちは自分とは無関係であるということを。 そしてこれらに加えて、生じるすべてのことは常にこのように生じてきたし、これからも生じるであろうし、今もいたるところで生じているということを。
τοῦ, ὅση ἡ συγγένεια ἀνθρώπου πρὸς πᾶν τὸ ἀνθρώπειον γένος·
さらに、人間と全人類との結びつきがいかに大きいものであるかということを。
οὐ γὰρ αἱματίου ἢ σπερματίου, ἀλλὰ νοῦ κοινωνία.
なぜなら、それはわずかな血や精液によるものではなく、理性の共有によるものだからである。
ἐπελάθου δὲ καὶ τοῦ, ὅτι ὁ ἑκάστου νοῦς θεὸς καὶ ἐκεῖθεν ἐρρύηκεν·
また君は次のことも忘れている。 各人の理性は神であり、そこから流れ出たものであるということを。
τοῦ, ὅτι οὐδὲν ἴδιον οὐδενός, ἀλλὰ καὶ τὸ τεκνίον καὶ τὸ σωμάτιον καὶ αὐτὸ τὸ ψυχάριον ἐκεῖθεν ἐλήλυθεν·
何ものも誰の私有物ではなく、我が子も、肉体も、魂そのものでさえも、そこから来たものであるということを。
τοῦ, ὅτι πάνθ’ ὑπόληψις·
すべては思い込みにすぎないということを。
τοῦ, ὅτι τὸ παρὸν μόνον ἕκαστος ζῇ καὶ τοῦτο ἀποβάλλει.
各人が生きているのは現在だけであり、失うのもまた現在だけであるということを。