§11.1.1Τὰ ἴδια τῆς λογικῆς ψυχῆς·
理性的魂の特徴。
ἑαυτὴν ὁρᾷ, ἑαυτὴν διαρθροῖ, ἑαυτὴν ὁποίαν ἂν βούληται ποιεῖ, τὸν καρπὸν ὃν φέρει αὐτὴ καρποῦται (τοὺς γὰρ τῶν φυτῶν καρποὺς καὶ τὸ ἀνάλογον ἐπὶ τῶν ζῴων ἄλλοι καρποῦνται), τοῦ ἰδίου τέλους τυγχάνει, ὅπου ἂν τὸ τοῦ βίου πέρας ἐπιστῇ, οὐχ ὥσπερ ἐπὶ ὀρχήσεως καὶ ὑποκρίσεως καὶ τῶν τοιούτων ἀτελὴς γίνεται ἡ ὅλη πρᾶξις, ἐάν τι ἐγκόψῃ, ἀλλ’ ἐπὶ παντὸς μέρους καὶ ὅπου ἂν καταληφθῇ, πλῆρες καὶ ἀπροσδεὲς ἑαυτῇ τὸ προτεθὲν ποιεῖ, ὥστε εἰπεῖν· ἐγὼ ἀπέχω τὰ ἐμά.
それは、自らを見、自らを形づくり、自らを望む通りのものにし、自らがもたらす果実を自ら享受する(植物の果実や、動物におけるそれに相当するものは他者が享受するが)。 そして、人生の終わりがどこで訪れようとも自らの目的を達成する。 それは、舞踏や演劇などの行為において、何かが遮ると全体の行為が不完全なものになってしまうのとは異なり、むしろあらゆる段階において、またどこで不意に捉えられようとも、目指されたものを自分自身にとって完全で不足のないものにし、「私は自分のものをすべて得ている」と言えるほどである。
§11.1.2ἔτι δὲ περιέρχεται τὸν ὅλον κόσμον καὶ τὸ περὶ αὐτὸν κενὸν καὶ τὸ σχῆμα αὐτοῦ καὶ εἰς τὴν ἀπειρίαν τοῦ αἰῶνος ἐκτείνεται καὶ τὴν περιοδικὴν παλιγγενεσίαν τῶν ὅλων ἐμπεριλαμβάνει καὶ περινοεῖ καὶ θεωρεῖ ὅτι οὐδὲν νεώτερον ὄψονται οἱ μεθ’ ἡμᾶς οὐδὲ περιττότερον εἶδον οἱ πρὸ ἡμῶν, ἀλλὰ τρόπον τινὰ ὁ τεσσαρακοντούτης, ἐὰν νοῦν ὁποσονοῦν ἔχῃ, πάντα τὰ γεγονότα καὶ τὰ ἐσόμενα ἑώρακε κατὰ τὸ ὁμοειδές.
さらに、それは全宇宙と、その周りの虚空、そしてその形状を巡り、時間の無限へと自己を拡張し、万物の周期的な再生を内包し、思い巡らし、観察する。 私たちのあとに来る者たちは何も新しいものを見ないであろうし、私たちの前にいた者たちも何か過剰なものを見たわけではない。 むしろ、ある意味で、四十歳の者は、わずかでも知性を持っているならば、同等性に従って、すべての過去の出来事と未来の出来事を見てしまっているのである。
ἴδιον δὲ λογικῆς ψυχῆς καὶ τὸ φιλεῖν τοὺς πλησίον καὶ ἀλήθεια καὶ αἰδὼς καὶ τὸ μηδὲν ἑαυτῆς προτιμᾶν, ὅπερ ἴδιον καὶ νόμου·
また、隣人を愛すること、真理、慎み、そして自分自身よりも何ものをも優先しないことも、理性的魂の特徴であり、この最後の性質は法の固有の性質でもある。
οὕτως ἄρ’ οὐδὲν διήνεγκε λόγος ὀρθὸς καὶ λόγος δικαιοσύνης.
したがって、正しい理性と正義の理性との間には何の相違もないのである。