§10.25.1Ὁ τὸν κύριον φεύγων δραπέτης·
自らの主人から逃亡する者は、逃亡奴隷である。
κύριος δὲ ὁ νόμος καὶ ὁ παρανομῶν οὖν δραπέτης.
そして、法こそが主人である。 したがって、法を犯す者もまた逃亡奴隷である。
ἀλλὰ καὶ ὁ λυπούμενος ἢ ὀργιζόμενος ἢ φοβούμενος οὐ βούλεταί τι γεγονέναι ἢ γίνεσθαι ἢ γενήσεσθαι τῶν ὑπὸ τοῦ τὰ πάντα διοικοῦντος τεταγμένων, ὅς ἐστι νόμος, νέμων ὅσα ἑκάστῳ ἐπιβάλλει.
しかしまた、悲しむ者、怒る者、あるいは恐れる者も、万物を統治する者によって定められた事柄のうち、何かが過去に起こったこと、現在起こっていること、あるいは将来起こるであろうことを望まない。 この統治する者こそが法であり、各人に割り当てられるものを分配しているのである。
ὁ ἄρα φοβούμενος ἢ λυπούμενος ἢ ὀργιζόμενος δραπέτης.
それゆえ、恐れる者、悲しむ者、あるいは怒る者は、逃亡奴隷である。