§36.13.1ὅτι κατά τι σύμπτωμα τῶν μὲν τοῦ Καλλικράτους εἰκόνων εἰσφερομένων κατὰ τὸ σκότος, τῶν δὲ τοῦ Λυκόρτα κατὰ τὴν αὐτὴν ἡμέραν ἐκφερομένων εἰς τὸ φῶς κατὰ τὴν ἐξ ἀρχῆς διάθεσιν, §36.13.2πάντας ἠνάγκαζε τὸ γινόμενον ἐπιφθέγγεσθαι διότι δεῖ μηδέποτε τοῖς καιροῖς ὑπερηφάνως χρῆσθαι κατὰ τῶν πέλας, εἰδότα διότι καὶ λίαν τοῦτʼ ἔστιν ἴδιον ἐπιτήδευμα τῆς τύχης, τὸ τοῖς αὑτῶν ἐπινοήμασι καὶ νομοθετήμασιν ἐξ ὑποστροφῆς αὐτοὺς ὑποβάλλειν τοὺς νομοθετήσαντας.
ある偶然の重なりによって、カリクラテスの肖像画が闇の中に片付けられる一方で、リュコルタスの肖像画が、同じ日に、当初の配置に従って光の中に運び出されたとき、この出来事は、運命のきわめて特異な習性とは、法を制定した者たち自身を、一転して彼ら自身の企てや法の下に屈服させることであると知っているからには、他者に対して好機を高慢に用いるべきではないと、すべての人に口にすることを余儀なくさせた。
— §36.13.3ὅτι αὐτὸ τὸ φύσει φιλόκαινον τῶν ἀνθρώπων ἱκανόν ἐστι πρὸς πᾶσαν μεταβολήν.
— 人間が生まれつき新しいものを好むというまさにその本性は、あらゆる変化をもたらすのに十分である。