§36.13.1ὅτι κατά τι σύμπτωμα τῶν μὲν τοῦ Καλλικράτους εἰκόνων εἰσφερομένων κατὰ τὸ σκότος, τῶν δὲ τοῦ Λυκόρτα κατὰ τὴν αὐτὴν ἡμέραν ἐκφερομένων εἰς τὸ φῶς κατὰ τὴν ἐξ ἀρχῆς διάθεσιν,
어떤 우연한 일치로 인해, 칼리크라테스의 초상화들이 어둠 속으로 치워지는 한편, 리코르타스의 초상화들은 같은 날에 원래의 배치에 따라 빛 속으로 꺼내졌을 때, 이 사건은 모든 사람에게 다음을 소리 높여 말하게 만들었다.
§36.13.2πάντας ἠνάγκαζε τὸ γινόμενον ἐπιφθέγγεσθαι διότι δεῖ μηδέποτε τοῖς καιροῖς ὑπερηφάνως χρῆσθαι κατὰ τῶν πέλας, εἰδότα διότι καὶ λίαν τοῦτʼ ἔστιν ἴδιον ἐπιτήδευμα τῆς τύχης, τὸ τοῖς αὑτῶν ἐπινοήμασι καὶ νομοθετήμασιν ἐξ ὑποστροφῆς αὐτοὺς ὑποβάλλειν τοὺς νομοθετήσαντας. —
즉, 운명의 가장 독특한 버릇이란 다름 아니라 법을 제정한 사람들 자신을 한순간에 그들 자신의 계획과 법 아래 굴복시키는 것임을 알고 있기에, 결코 이웃에 대해 기회를 오만하게 이용하지 말아야 한다는 것이다.
§36.13.3ὅτι αὐτὸ τὸ φύσει φιλόκαινον τῶν ἀνθρώπων ἱκανόν ἐστι πρὸς πᾶσαν μεταβολήν.
— 인간의 본성적인 새로움에 대한 선호 그 자체는 온갖 변화를 이끌어내기에 충분하다.