§13Hic ergo scelestissimi illi prouocant quaestiones.
여기서 저 극악무도한 자들은 다음과 같이 말하며 이의를 제기한다.
adeo dicunt: baptismus non est necessarius quibus fides satis est;
"믿음으로 충분한 사람들에게는 세례가 필요하지 않다.
nam et Abraham nullius aquae nisi fidei sacramento deo placuit. sed in omnibus posteriora concludunt et sequentia antecedentibus praeualent.
왜냐하면 아브라함 역시 물이 아니라 오직 믿음의 성사로써 하느님을 기쁘게 해 드렸기 때문이다." 그러나 모든 일에 있어서 후래하는 것이 결론을 지으며, 뒤따르는 것이 앞서는 것보다 우세하다.
fuerit salus retro per fidem nudam ante domini passionem et resurrectionem;
주님의 수난과 부활 이전인 옛날에는 오직 벌거벗은 믿음만으로도 구원이 있었다고 하자.
at ubi fides aucta est credendi in natiuitatem passionem resurrectionemque eius, addita est ampliatio sacramento, obsignatio baptismi, uestimentum quodammodo fidei, quae retro erat nuda nec potest iam sine sua lege.
그러나 주님의 탄생과 수난과 부활을 믿는 믿음이 더해졌을 때, 성사에 확장(보완)이, 즉 세례라는 인장이 덧붙여졌다. 그것은 옛날에는 벌거벗었으나 이제는 그 자체의 법 없이는 존재할 수 없는 믿음의 일종의 의복이다.
lex enim tinguendi imposita est et forma praescripta. .
세례를 주는 법이 부과되고 그 형식이 규정되었기 때문이다.
ite, inquit, docete nationes tinguentes eas in nomen Patris et Filii et Spiritus Sancti. huic legi collata definitio illa, nisi quis renatus fuerit ex aqua et spiritu, non intrabit in regnum caelorum, obstrinxit fidem ad baptismi necessitatem.
"가서," 주님께서 말씀하신다. "모든 민족들을 가르치고, 아버지와 아들과 성령의 이름으로 그들에게 세례를 주어라." 이 법에 저 정의, 곧 "물과 성령으로 새로 나지 않으면 하느님 나라에 들어갈 수 없다"는 정의가 결합되었을 때, 믿음을 세례의 필요성에 묶어 놓았다.
itaque omnes exinde credentes tinguebantur.
그러므로 그 이래로 믿는 모든 이들은 세례를 받았다.
tunc et Paulus, ubi credidit, tinctus est.
그때 바오로 역시 믿었을 때 세례를 받았다.
et hoc est quod et dominus in illa plaga orbationis praeceperat, exsurge, dicens, et introi Damascum, illic tibi demonstrabitur,. quid debeas agere, scilicet tingui, quod solum ei deerat.
그리고 이것이 바로 주님께서 그 눈을 멀게 하신 타격 속에서 명령하셨던 것이니, "일어나 다마스쿠스로 들어가라. 거기서 네가 무엇을 해야 할지, 즉 그에게 유일하게 결여되어 있던 세례를 받는 일이 네게 지시될 것이다"라고 말씀하셨다.
alioquin satis didicerat atque crediderat Nazarenum esse dominum dei filium.
그렇지 않았다면, 그는 나자렛 사람이 주님이시요 하느님의 아들이심을 충분히 배우고 믿었던 것이다.
§14Sed de ipso apostolo reuoluunt: quod dixerit: non enim me ad tinguendum Christus misit.
그러나 그들은 사도 자신에 대해 반복해서 논란을 일으킨다. 그가 "그리스도께서는 나를 세례를 주라고 보내신 것이 아니다"라고 말했기 때문이다.
quasi hoc argumento baptismus adimatur.
마치 이 논거로 세례가 없어지기라도 하는 것처럼 말이다!
cur enim tinxit Gaium et Crispum et Stephanae domum? quamquam etsi non eum miserat Christus ad tinguendum, tamen aliis apostolis praeceperat tinguere.
그렇다면 왜 그는 가이오와 크리스포와 스테파나의 집안에 세례를 주었단 말인가? 비록 그리스도께서 그를 세례를 주라고 보내지 않으셨다 하더라도, 다른 사도들에게는 세례를 주라고 명령하셨는데 말이다.
uerum haec pro condicione tunc temporis ad Corinthios scripta sunt, quoniam schismata et dissensiones inter illos mouebantur, dum alius Paulo deputat, alius Apollo.
그러나 이 일들은 당시 코린토인들의 사정에 따라 기록된 것이니, 그들 사이에 분열과 불화가 일어났고, 어떤 이는 바오로를, 어떤 이는 아폴로를 내세우고 있었기 때문이다.
propter quod pacificus apostolus, ne sibi omnia defendere uideretur, non ad tinguendum ait se missum, sed ad praedicandum.
이 때문에 평화를 바라는 사도는 자신이 모든 것을 독점하는 것처럼 보이지 않도록, 자신은 세례를 주기 위해서가 아니라 복음을 선포하기 위해 파견되었다고 말한 것이다.
nam et prius est praedicare, posterius tinguere.
선포하는 것이 먼저이고 세례를 주는 것은 나중이기 때문이다.
et prius praedicatum.
그리고 선포가 먼저 이루어졌다.
puto autem, licuit et tinguere, cui licuit praedicare.
그러나 내 생각에는 선포하는 것이 허락된 이에게는 세례를 주는 것도 허락되었다.
§15Nescio si quid amplius ad controuersiam baptismi uentilatur.
세례에 관한 논쟁을 위해 더 이상 무언가가 논의되고 있는지는 알지 못하겠다.
sane retexam quod supra omisi, ne imminentes sensus uidear intercidere.
다만 뒤이어 올 의미들을 가로막는 것처럼 보이지 않기 위해, 위에서 생략한 부분을 다시 서술하겠다.
unus omnino baptismus est nobis, tam ex domini euangelio quam ex apostoli litteris, quoniam unus deus et unum baptisma et una ecclesia in caelis.
주님의 복음에서나 사도의 서간에서나 우리에게 세례는 전적으로 하나이니, 오직 한 분이신 하느님과 하나의 세례와 하늘에 있는 하나의 교회가 있기 때문이다.
sed circa haereticos sane quid custodiendum sit, digne quis retractet.
그러나 이단자들에 관해 무엇을 지켜야 할지는 참으로 재고해 볼 만한 가치가 있다.
ad nos enim editum est.
그것은 우리에게 발표된 규정이기 때문이다.
haeretici autem nullum habent consortium nostrae disciplinae, quos extraneos utique testatur ipsa ademptio communicationis.
이단자들은 우리의 규율에 아무런 몫을 가지고 있지 않으며, 친교의 박탈 자체가 그들이 외부인임을 증명한다.
non debeo in illis cognoscere quod mihi est praeceptum, quia non idem deus est nobis et illis, nec unus Christus, id est idem, ideoque nec baptismus unus, quia non idem;
나는 그들에게서 나에게 명령된 것을 인정해서는 안 된다. 우리와 그들에게 하느님이 같지 않고, 그리스도도 한 분이 아니며, 따라서 세례도 하나가 아니기 때문이다.
quem cum rite non habeant, sine dubio non habent, nec capit numerari quod non habetur;
그들이 세례를 올바르게 가지고 있지 않은 한 의심할 여지 없이 가지고 있지 않은 것이며, 소유하지 않은 것을 셀 수는 없기 때문이다.
ita nec possunt accipere, quia non habent.
따라서 그들은 가지고 있지 않기에 받을 수도 없다.
sed de isto plenius iam nobis in Graeco digestum est.
그러나 이에 대해서는 이미 우리가 그리스어로 더 상세히 정리해 두었다.
semel ergo lauacrum inimus, semel delicta diluuntur, quia ea iterari non oportet.
그러므로 우리는 한 번 세례에 들어가고, 한 번 죄가 씻겨 나가니, 그것들이 반복되어서는 안 되기 때문이다.
ceterum Israel Iudaeus quotidie lauat, quia quotidie inquinatur.
반면 유다인인 이스라엘은 날마다 씻으니, 날마다 더러워지기 때문이다.
quod ne in nobis quoque factitaretur, propterea de uno lauacro definitum est.
이 일이 우리에게서도 되풀이되지 않도록 하기 위해 하나의 세례에 대해 규정된 것이다.
felix aqua, quae semel abluit, quae ludibrio peccatoribus non est, quae non adsiduitate sordium infecta rursus quos diluit inquinat.
한 번 씻어 내는 물은 행복하니, 죄인들의 노리개가 되지 않고, 지속적인 더러움에 오염되어 자신이 씻어 낸 자들을 다시 더럽히지 않기 때문이다.
§16Est quidem nobis etiam secundum lauacrum, unum et ipsum, sanguinis scilicet, de quo dominus, habeo, inquit, baptismo tingui, cum iam tinctus fuisset.
실로 우리에게는 제이의 세례가 있으니, 그것 자체도 하나이며, 곧 피의 세례이다. 이에 대해 주님께서는 이미 세례를 받으셨음에도 불구하고 "나는 받아야 할 세례가 있다"고 말씀하셨다.
uenerat enim per aquam et sanguinem, sicut Iohannes scripsit, ut aqua tingueretur, sanguine glorificaretur, perinde nos faceret aqua uocatos, sanguine electos.
요한이 기록한 대로 그분은 물과 피를 통하여 오셨으니, 물로 세례를 받으시고 피로써 영광을 받으시어, 이와 같이 우리를 물로 부름을 받은 자로, 피로써 선택된 자로 만드시기 위함이었다.
hos duos baptismos de uulnere perfossi lateris emisit, quatenus qui in sanguinem eius crederent, aqua lauarentur, qui aqua lauissent, etiam sanguinem portarent.
이 두 세례를 그분은 찔린 옆구리의 상처에서 흘려보내셨으니, 그분의 피를 믿는 이들이 물로 씻기고, 물로 씻은 이들이 피 또한 지니도록 하기 위함이었다.
hic est baptismus qui lauacrum et non acceptum repraesentat et perditum reddit.
이것이 바로 아직 받지 못한 세례를 대신하고, 잃어버린 세례를 되찾아 주는 세례이다.