[PAULUS libro septimo ad Plautium. ] §9.4.31.prQuod ait praetor, cum familia furtum faciat, ad eum modum se actionem daturum, ut tantum actor consequatur, quantum si liber fecisset consequeretur, quaeritur, utrum ad pecuniae praestationem respiciat an etiam ad noxae deditionem, ut puta si ex pretiis noxae deditorum duplum colligatur, sequentes actiones inhibeantur.
[파울루스, 『플라우티우스 주해』 제7권] 법무관이, 노예 집단이 절도를 저질렀을 때, 원고가 만약 자유인이 이를 저질렀다면 얻었을 만큼만 얻는 방식으로 자신이 소송을 부여하겠다고 말한 것에 대하여, 이것이 금전의 지급만을 염두에 둔 것인지 아니면 가해물 인도까지도 염두에 둔 것인지, 즉 예를 들어 인도된 가해 노예들의 가격으로부터 2배액이 회수되는 경우에 후속 소송들이 저지되는지가 의문시된다.
Sabinus et Cassius putant pretium quoque noxae deditorum imputari debere, quod Pomponius probat et est uerum: nam et si seruus indefensus ductus sit, aestimatio eius imputanda est.
사비누스와 카시우스는 인도된 노예들의 가격 또한 산입되어야 한다고 생각하며, 폼포니우스도 이를 승인하고 또한 그것은 옳다. 왜냐하면 변호되지 않은 노예가 인도되어 끌려간 경우라 할지라도, 그 평가 가액은 산입되어야 하기 때문이다.
certe non tantum duplationis, sed et condictionis rationem habendam Iulianus putat.
확실히 율리아누스는 2배액의 소송뿐만 아니라 반환소송도 고려되어야 한다고 생각한다.
furti faciendi tempus spectandum esse, an eiusdem familiae sint serui: nam si hi, qui plurium dominorum erunt, unius esse postea coeperint, locus edicto non erit.
노예들이 동일한 노예 집단에 속해 있는지 여부는 절도가 저질러진 시점을 기준으로 보아야 한다. 왜냐하면 여러 주인의 소유였던 자들이 나중에 한 주인의 소유가 되기 시작했다 하더라도, 이 고시가 적용될 여지는 없기 때문이다.