[IDEM libro decimo ad Sabinum. ] §9.2.31.prSi putator ex arbore ramum cum deiceret uel machinarius hominem praetereuntem occidit, ita tenetur, si is in publicum decidat nec ille proclamauit, ut casus eius euitari possit.
[같은 저자[파울루스], 사비누스 주해 제10권] 만일 가지 치는 사람이 나무에서 가지를 떨어뜨릴 때, 혹은 비계 작업자가 지나가는 사람을 죽게 했다면, 그것이 공적인 장소로 떨어지고 그가 그 추락을 피할 수 있도록 경고를 소리치지 않은 경우에만 그는 책임을 진다.
sed Mucius etiam dixit, si in priuato idem accidisset, posse de culpa agi: culpam autem esse, quod cum a diligente prouideri poterit, non esset prouisum aut tum denuntiatum esset, cum periculum euitari non possit.
그러나 무키우스는 사유지에서 같은 일이 일어났을지라도 과실에 대해 소송을 제기할 수 있다고 말했다. 그리고 과실이란 신중한 사람이라면 예견할 수 있었을 때 예견되지 않았거나, 혹은 위험을 피할 수 없는 때에야 비로소 경고가 행해진 것이다.
secundum quam rationem non multum refert, per publicum an per priuatum iter fieret, cum plerumque per priuata loca uolgo iter fiat.
이러한 이유에 따르면, 보통 사유지를 통한 통행이 널리 행해지고 있으므로, 공적인 통행로를 통한 것인지 아니면 사적인 통행로를 통한 것인지는 그다지 중요하지 않는다.
quod si nullum iter erit, dolum dumtaxat praestare debet, ne immittat in eum, quem uiderit transeuntem: nam culpa ab eo exigenda non est, cum diuinare non potuerit, an per eum locum aliquis transiturus sit.
그러나 만일 아무런 길도 없다면, 그는 지나가는 것을 그가 본 사람에게 던져 떨어뜨리지 않아야 한다는 고의에 대해서만 책임을 져야 한다. 왜냐하면 누군가 그 장소를 지나가려고 하는지를 그가 미리 알 수는 없었을 것이므로, 그에게 과실을 요구할 수는 없기 때문이다.