[CELSUS libro quinto digestorum. ] §8.1.9.prSi cui simplicis uia per fundum cuiuspiam cedatur uel relinquatur, in infinito, uidelicet per quamlibet eius partem, ire agere licebit, ciuiliter modo: nam quaedam in sermone tacite excipiuntur.
[켈수스, 학설휘찬 제5권] 만약 누군가에게 타인의 토지를 통과하는 단순한 통행권이 양도되거나 유증된다면, 그 토지의 어느 부분이든 제한 없이 통행하는 것이 허용될 것이나, 다만 시민적인 방식으로(온당하게) 행해져야 한다. 왜냐하면 말 속에는 특정 사항들이 묵시적으로 제외되어 있기 때문이다.
non enim per uillam ipsam nec per medias uineas ire agere sinendus est, cum id aeque commode per alteram partem facere possit minore seruientis fundi detrimento.
승역지의 손해를 더 줄이면서 다른 부분을 통해 똑같이 편리하게 그것을 할 수 있는 한, 저택 자체나 포도밭 한가운데를 통행하도록 허용되어서는 안 되기 때문이다.
uerum constitit, ut, qua primum uiam direxisset, ea demum ire agere deberet nec amplius mutandae eius potestatem haberet: sicuti Sabino quoque uidebatur, qui argumento riui utebatur, quem primo qualibet ducere licuisset, posteaquam ductus esset, transferre non liceret: quod et in uia seruandum esse uerum est.
그러나 처음 어디로 길을 내었든 간에, 결국 그곳으로만 통행해야 하며 더 이상 그것을 변경할 권한을 가지지 못한다는 것이 확립되어 있다. 사비누스 역시 그렇게 생각하였는데, 그는 수로의 논거를 사용하였다. 즉 수로는 처음에는 아무 데나 끌어올 수 있었지만, 일단 끌어온 후에는 이를 다른 곳으로 옮길 수 없다는 것이었다. 이 법리가 통행권에서도 지켜져야 한다는 것은 참되다.