[IDEM libro sexto cognitionum. ] §50.2.12.prEos, qui utensilia negotiantur et uendunt, licet ab aedilibus caeduntur, non oportet quasi uiles personas neglegi.
[같은 저자, 심리록 제6권으로부터] 일용품을 거래하고 판매하는 자들은, 비록 에딜리스들에 의해 매질을 당하더라도, 천한 자들처럼 무시되어서는 안 된다.
denique non sunt prohibiti huiusmodi homines decurionatum uel aliquem honorem in sua patria petere: nec enim infames sunt.
요컨대 이러한 종류의 사람들은 자신의 고향에서 참사의원직이나 어떠한 명예직을 추구하는 것이 금지되지 않는다. 왜냐하면 그들은 불명예자가 아니기 때문이다.
sed ne quidem arcentur honoribus, qui ab aedilibus flagellis caesi sunt, quamquam iure suo ita aediles officio isto fungantur.
나아가 에딜리스들에 의해 채찍으로 맞은 자들조차도 명예직에서 배제되지 않으니, 비록 에딜리스들이 자신들의 권한에 따라 그 임무를 그렇게 수행한다 하더라도 그러하다.
inhonestum tamen puto esse huiusmodi personas flagellorum ictibus subiectas in ordinem recipi, et maxime in eis ciuitatibus, quae copiam uirorum honestorum habeant: nam paucitas eorum, qui muneribus publicis fungi debeant, necessaria etiam hos ad dignitatem municipalem, si facultates habeant, inuitat.
그러나 채찍질을 당한 이러한 종류의 사람들이 참사의회에 받아들여지는 것은 불명예스러운 일이라고 나는 생각하며, 특히 품위 있는 남성들이 풍부한 도시들에서는 더욱 그러하다. 왜냐하면 공적 의무를 수행해야 할 자들의 부족은, 만약 그들이 자력을 가지고 있다면, 이들 또한 지방자치단체의 명예직으로 필연적으로 인도하기 때문이다.