[TRYPHONINUS libro septimo decimo disputationum. ] §5.2.22.prFilius non impeditur, quo minus inofficiosum testamentum matris accusaret, si pater eius legatum ex testamento matris accipiet uel adisset hereditatem, quamquam in eius esset potestate: nec prohiberi patrem dixi iure filii accusare: nam indignatio filii est.
[트리포니누스, 『토론집』 제17권] 아들이 아버지의 권력 하에 있을지라도, 아버지가 어머니의 유언에 따른 유증을 받거나 유산 상속을 승인했다는 이유로 아들이 어머니의 유언을 의무위반 유언으로 고소하는 것이 방해받지는 않는다. 또한 아버지가 아들의 권리에 기하여 고소하는 것 역시 금지되지 않는다고 나는 말했다. 왜냐하면 분노는 아들의 것이기 때문이다.
§5.2.22.1Et quaerebatur, si non optinuisset in accusando, an quod patri datum est publicaretur? quoniam alii commodum uictoriae parat et in hac causa nihil ex officio patris, sed totum de meritis filii agitur.
그리고 고소에서 승소하지 못했을 경우, 아버지에게 지급된 것이 국고로 환수되어야 하는지가 문제되었다. 왜냐하면 아버지는 타인을 위하여 승리의 이익을 마련하는 것이며, 이 사건에서는 아버지의 직무에서 비롯된 것은 아무것도 없고 모든 것이 아들의 공적에 달려 있기 때문이다.
et inclinandum est non perdere patrem sibi datum, si secundum testamentum pronuntiatum fuisset.
따라서 유언을 지지하는 판결이 내려졌을 경우, 아버지가 자신에게 지급된 것을 잃지 않는 방향으로 기울어져야 한다.
§5.2.22.2Multo magis si mihi legatum testator dedit, cuius de inofficioso testamento filius agens decessit me herede relicto, egoque hereditariam causam peregi et uictus sum: id quod mihi eo testamento relictum est, non perdam: utique si iam defunctus agere coeperat.
하물며 유언자가 나에게 유증을 주었고, 그의 유언에 대하여 의무위반 유언의 소를 제기하던 그의 아들이 나를 상속인으로 남겨두고 사망하여, 내가 그 유산 소송을 인수하여 완수했으나 패소한 경우에는 더욱 그러하다. 나는 그 유언에 의해 나에게 남겨진 것을 잃지 않을 것이다. 적어도 고인이 이미 소를 제기하기 시작했다면 그러하다.
§5.2.22.3Item si adrogaui eum, qui instituerat litem de inofficioso testamento eius qui mihi legatum dedit, litemque peregero nomine filii nec optinuero: perdere me legatum non oportet, quia non sum indignus, ut auferatur mihi a fisco id quod derelictum est: cum non proprio nomine, sed iure cuiusdam successionis egi.
마찬가지로, 나에게 유증을 준 자의 의무위반 유언에 관한 소송을 이미 제기한 자를 내가 입양하였고, 그 아들의 이름으로 내가 소송을 완수했으나 승소하지 못한 경우, 내가 유증을 잃어서는 안 된다. 왜냐하면 나에게 남겨진 것이 국고에 의해 박탈당할 정도로 내가 부적격한 자는 아니기 때문이다. 나는 내 자신의 이름이 아니라, 어떤 승계의 권리에 기하여 소송을 행한 것이기 때문이다.