[IDEM libro quarto decimo quaestionum. ] §5.2.15.prNam etsi parentibus non debetur filiorum hereditas propter uotum parentium et naturalem erga filios caritatem: turbato tamen ordine mortalitatis non minus parentibus quam liberis pie relinqui debet.
[같은 이(파피니아누스), 『질의록』 제14권] 왜냐하면 부모의 소망과 자녀에 대한 자연스러운 사랑 때문에 자녀의 유산이 부모에게 (당연히) 주어져야 하는 것은 아닐지라도, 죽음의 순서가 뒤바뀐 경우에는 자녀에게와 마찬가지로 부모에게도 경건하게 유증되어야 하기 때문이다.
§5.2.15.1Heredi eius, qui post litem de inofficioso praeparatam mutata uoluntate decessit, non datur de inofficioso querella: non enim sufficit litem instituere, si non in ea perseueret.
의무위반유언에 관한 소송이 준비된 후에 의사를 변경하여 사망한 자의 상속인에게는 의무위반유언의 소가 허용되지 않는다. 왜냐하면 소송에서 이를 계속 유지하지 않는다면, 단지 소를 제기하는 것만으로는 충분하지 않기 때문이다.
§5.2.15.2Filius, qui de inofficiosi actione aduersus duos heredes expertus diuersas sententias iudicum tulit et unum uicit, ab altero superatus est, et debitores conuenire et ipse a creditoribus conueniri pro parte potest et corpora uindicare et hereditatem diuidere: uerum enim est familiae erciscundae iudicium competere, quia credimus eum legitimum heredem pro parte esse factum: et ideo pars hereditatis in testamento remansit, nec absurdum uidetur pro parte intestatum uideri.
두 명의 상속인을 상대로 의무위반유언의 소를 제기하여 법관들의 서로 다른 판결을 얻고, 한 사람에게는 승소하고 다른 사람에게는 패소한 아들은, 자신의 지분에 비례하여 채무자를 소환(청구)할 수도 있고 자신 또한 채권자로부터 소환(청구)당할 수도 있으며, 개별 재산을 청구하고 유산을 분할할 수도 있다. 왜냐하면 우리는 그 아들이 자신의 지분에 따라 법정상속인이 되었다고 믿기 때문에 유산분할의 소가 적용된다는 것은 사실이기 때문이다. 따라서 유산의 일부는 유언 안에 머물러 있게 되며, 일부에 대해 무유언으로 간주되는 것이 불합리해 보이지 않는다.