[MAECIANUS libro primo fideicommissorum. ] §49.17.18.prEx castrensi peculio seruus a patre heres institui potest et filium necessarium heredem patri facit.
[메키아누스, 『신탁유증집』 제1권] 진중특유재산에 속하는 노예는 아버지에 의해 상속인으로 지정될 수 있으며, 그 노예는 아들을 아버지에 대한 필요상속인으로 만든다.
§49.17.18.1Et in summa ea res hi actus patris, qui ad praesens alienationem alicuius iuris de castrensi peculio praestant, impediuntur: hi uero, qui non statim quidem, sed postea efficere solent, eo tempore animaduertentur, quo habere effectum consuerunt, ut, si sit filius, cui auferatur, nihil agatur, si ante decesserit, actus patris non impediatur.
요컨대, 현재 진중특유재산으로부터 어떤 권리의 처분을 가져오는 아버지의 이러한 행위들은 금지된다. 그러나 즉시가 아니라 나중에야 효력을 발생하는 것이 보통인 행위들은, 그것들이 효력을 갖게 되는 바로 그 시점에 평가될 것이다. 즉, 만약 그 시점에 권리를 박탈당할 아들이 생존해 있다면 아무런 행위도 이루어지지 않은 것이 되고, 만약 아들이 그전에 사망했다면 아버지의 행위는 방해받지 않는다.
§49.17.18.2Itaque negabimus patrem filio saluo communi diuidundo agentem proprietatem alienaturum, exemplo dotalis praedii.
그러므로 우리는 아들이 생존해 있는 동안, 공유물분할 소송을 제기하는 아버지가 소유권을 처분하게 되지 않을 것이라고 부정할 것이다. 지참금 토지의 예처럼 말이다.
sed nec si socius ultro cum eo agat, quicquam agetur, ueluti si cum eo ageret, cui bonis interdictum est.
그러나 공유자가 자발적으로 아버지를 상대로 소송을 제기하더라도 아무런 효력도 없을 것인데, 이는 마치 재산관리가 금지된 자를 상대로 소송을 제기하는 것과 같다.
§49.17.18.3Seruos ex eo peculio usu fructu, item praedia tam usu fructu quam ceteris seruitutibus pater liberare poterit: sed et seruitutes his adquirere.
아버지는 그 특유재산에 속하는 노예들을 사용수익권으로부터, 마찬가지로 토지들을 사용수익권 및 기타 지역권으로부터 해방할 수 있으며, 이들을 위해 지역권을 취득할 수도 있다.
id enim et eum, cui bonis interdictum est, uerum est consequi posse.
왜냐하면 재산관리가 금지된 자라 할지라도 그러한 결과를 얻을 수 있다는 것은 사실이기 때문이다.
neque autem seruis ex eo peculio neque praediis usum fructum uel seruitutem imponere pater potest.
그러나 아버지는 그 특유재산에 속하는 노예들이나 토지들에 대해 사용수익권이나 지역권을 설정할 수는 없다.
§49.17.18.4Si quando ex eo peculio filius rem alienam bona fide tenebit, an pater eius in rem uel ad exhibendum actionem pati debeat, ut ceterorum nomine, quaeritur.
만약 아들이 그 특유재산에 속하는 타인의 물건을 선의로 점유하고 있다면, 그의 아버지가 다른 이들의 명의로 그러하듯 대물소송이나 제출소송을 감수해야 하는지 질문된다.
sed uerius est, cum hoc peculium a patris bonis separetur, defensionis necessitatem patri non inponendam.
그러나 이 특유재산은 아버지를 위한 재산으로부터 분리되어 있으므로, 아버지에게 소송 방어의 의무를 부과해서는 안 된다는 것이 더 타당하다.
§49.17.18.5Sed nec cogendus est pater aes alienum, quod filius peculii nomine, quod in castris adquisiit, fecisse dicetur, de peculio actionem pati: et, si sponte patiatur, ut quilibet defensor satisdato filium in solidum, non peculio tenus defendere debet.
또한 아들이 진중에서 취득한 특유재산의 명목으로 졌다고 하는 채무에 대해, 아버지가 특유재산에 관한 소송을 감수하도록 강제되어서는 안 된다. 그리고 만약 자발적으로 감수한다면, 여타의 소송 대리인이 그러해야 하듯 담보를 제공한 후에 특유재산의 한도 내에서가 아니라 전액에 대해 아들을 방어해야 한다.
sed et eius filii nomine non aliter mouere actiones potest, quam si satis dederit eum ratam rem habiturum.
또한 그 아들의 명의로 소송을 제기할 수 있는 것도, 아들이 이를 추인할 것이라는 담보를 제공한 경우에 한한다.