[ULPIANUS libro trigensimo nono ad Sabinum. ] §47.2.17.prSerui et filii nostri furtum quidem nobis faciunt, ipsi autem furti non tenentur: neque enim qui potest in furem statuere, necesse habet aduersus furem litigare: idcirco nec actio ei a ueteribus prodita est.
[울피아누스, 사비누스 주석 제39권] 우리의 노예와 아들은 참으로 우리에게 절도를 범하지만, 그들 자신은 절도죄로 책임을 지지 않는다. 왜냐하면 도둑에 대하여 처분을 내릴 수 있는 자는 도둑을 상대로 소송을 제기할 필요가 없기 때문이다. 그러므로 고인들에 의해 그에게 소송이 부여되지도 않았다.
§47.2.17.1Unde est quaesitum, si fuerit alienatus uel manumissus, an furti actione teneatur.
이로부터 만일 그가 양도되거나 해방되었다면 절도 소송으로 책임을 지는지에 대한 질문이 제기되었다.
et placet non teneri: neque enim actio, quae non fuit ab initio nata, oriri potest aduersus hunc furem.
그리고 책임을 지지 않는다는 것이 통설이다. 왜냐하면 처음부터 발생하지 않은 소송은 이 도둑을 상대로 일어날 수 없기 때문이다.
plane si manumissus contrectabit, dicendum erit teneri eum furti iudicio, quia hodie furtum fecit.
물론 해방된 후에 (물건을) 불법적으로 다룬다면, 그가 오늘 절도를 범한 것이므로 절도 재판에서 책임을 진다고 말해야 할 것이다.
§47.2.17.2Cum autem seruus, quem emi traditusque mihi est, a me redhibeatur, non est in ea causa, ut perinde habeatur, atque si meus numquam fuisset, sed et fuit et desiit.
그러나 내가 매수하여 나에게 인도된 노예가 나에 의해 반환될 때, 그는 마치 한번도 나의 노예가 아니었던 것처럼 다루어지는 상황에 있는 것이 아니라, 나의 노예였고 또한 그렇게 있기를 그친 것이다.
idcirco dicit Sabinus eum, si furtum fecit, in ea esse causa, ut furti eius nomine is qui redhibuit agere non possit.
그러므로 사비누스는 그가 절도를 범했더라도, 반환한 자가 그 절도를 이유로 소송을 제기할 수 없는 상황에 그 노예가 있다고 말한다.
sed etsi non possit, attamen ratio haberi debet eius quod fecit, cum redhiberi coeperit, idque actione redhibitoria continetur.
그러나 소송을 제기할 수 없다 하더라도, 그가 반환되기 시작할 때 그가 한 일에 대해 고려가 이루어져야 하며, 그것은 반환 소송에 포함된다.
§47.2.17.3Illud quaesitum est, si, cum in fuga esset seruus, furtum domino fecisset, an aeque posset habere actionem aduersus eum, qui in potestatem domini non regressum bona fide possidere coeperit.
다음과 같은 질문이 제기되었다. 노예가 도망 중이었을 때 주인에게 절도를 범했다면, 그 노예가 주인의 권력 하로 돌아가기 전에 선의로 점유하기 시작한 자를 상대로 주인이 마찬가지로 소송을 제기할 수 있는지 여부이다.
mouet quaestionem, quod, quamuis possidere seruum eo tempore, quo in fuga est, uideor, attamen furti actione non teneor, quasi non sit in mea potestate: quod enim uideor possidere, ad usucapionem tantum mihi proficere Iulianus scribit.
의문을 자아내는 것은, 노예가 도망 중인 그 시기에 내가 그를 점유하고 있는 것처럼 보일지라도, 마치 그가 나의 권력 하에 있지 않은 것처럼 나는 절도 소송으로 책임을 지지 않는다는 점이다. 왜냐하면 내가 점유하고 있는 것처럼 보이는 것은 시효취득을 위해서만 나에게 유익하다고 율리아누스가 쓰고 있기 때문이다.
dicit igitur Pomponius libro septimo decimo ex Sabino competere furti actionem huic domino, cuius seruus in fuga fuit.
따라서 폼포니우스는 사비누스 주석 제17권에서, 도망 중이었던 노예의 주인에게 절도 소송이 귀속된다고 말한다.