[TRYPHONINUS libro nono disputationum. ] §46.1.69.prTutor datus eius filio, cui ex fideiussoria causa obligatus erat, a semet ipso exigere debet, et quamuis tempore liberatus erit, tamen tutelae iudicio eo nomine tenebitur, item heres eius, quia cum eo ob tutelam, non ex fideiussione agitur.
[트리포니누스, 토론록 제9권.] 자신이 보증인으로서 의무를 부담하고 있던 사람의 아들에게 후견인으로 지정된 자는 자기 자신으로부터 채무를 추심하여야 하며, 비록 시간의 경과에 따라 보증인으로서의 의무로부터 면책되게 되더라도, 여전히 후견 소송에서 그 명목으로 책임을 진다. 그의 상속인도 마찬가지인데, 그를 상대로는 보증이 아니라 후견을 이유로 소송이 제기되기 때문이다.
et quamuis non quasi fideiussor, sed quasi tutor soluerit, etiamsi tempore liberatus est, mandati actionem eum habere aduersus reum promittendi dixi.
그리고 비록 그가 보증인으로서가 아니라 후견인으로서 변제하였을지라도, 또한 비록 시간의 경과에 의해 면책되었다 할지라도, 그는 주채무자를 상대로 위임 소송을 제기할 수 있다고 나는 말했다.
haeret enim in utraque causa adhuc illius debiti persecutio, nam eius solutione liberauit reum promittendi obligatione, in quam pro eo fideiusserat, et non titulus actionis, sed debiti causa respicienda est.
왜냐하면 두 가지 법률관계 모두에서 여전히 그 채무의 추심이 존속하고 있기 때문이며, 즉 그는 그 변제를 통해 자신이 그를 위해 보증을 섰던 의무로부터 주채무자를 면책시켰고, 소송의 법적 근거가 아니라 채무의 원인이 고려되어야 하기 때문이다.
licet enim is tutor, qui fideiussor apud pupillum pro reo est obligatus, soluit se auctore pupillo, quia reo promittendi liberato et ipse tutor idemque fideiussor liberabitur, quod sua auctoritate efficere non potest, tamen et si non pro se soluendi animo, sed pro Titio fecit, ut maxime eum liberet, habebit cum eo mandati actionem.
피후견인에 대하여 채무자를 위한 보증인으로서 의무를 지고 있는 그 후견인이 피후견인에게 후견인인 자신의 수권을 부여하여 변제하는 것은—주채무자가 면책되면 후견인이자 보증인인 그 자신도 면책되게 되므로 그가 자신의 수권에 의해 이를 성취할 수는 없지만—그럼에도 불구하고, 비록 그가 자신을 위해 변제하려는 의도가 아니라 티티우스를 위해, 특히 그를 면책시키기 위해 이를 행하였다 하더라도, 그는 그를 상대로 위임 소송을 제기할 수 있을 것이기 때문이다.