[PAULUS libro septuagensimo secundo ad edictum. ] §46.1.34.prHi, qui accessionis loco promittunt, in leuiorem causam accipi possunt, in deteriorem non possunt.
[파울루스, 고시 주해 제72권] 종된 지위에서 약정하는 사람들은 더 가벼운 채무를 위해 승낙될 수는 있으나, 더 무거운 채무를 위해서는 승낙될 수 없다.
ideo, si a reo mihi stipulatus sim, a fideiussore mihi aut Titio, meliorem causam esse fideiussoris Iulianus putat, quia potest uel Titio soluere.
따라서 만일 내가 주채무자로부터 나에게 지급할 것을 약정받고, 보증인으로부터는 나 또는 티티우스에게 지급할 것을 약정받았다면, 율리아누스는 보증인의 채무 상태가 더 낫다고 생각하는데, 왜냐하면 그는 티티우스에게도 변제할 수 있기 때문이다.
quod si a reo mihi aut Titio stipulatus, a fideiussore mihi tantum interrogem, in deteriorem causam acceptum fideiussorem Iulianus ait.
그러나 만일 내가 주채무자로부터 나 또는 티티우스에게 지급할 것을 약정받고, 보증인으로부터는 나에게만 지급할 것을 요구한다면, 보증인은 더 무거운 채무를 위해 승낙된 것이라고 율리아누스는 말한다.
quid ergo, si a reo Stichum aut Pamphilum, a fideiussore Stichum interrogem? utrum in deteriorem causam acceptus est sublata electione? an in meliorem, quod et uerum est, quia mortuo eo liberari potest?
그렇다면 만일 내가 주채무자로부터 스티쿠스 또는 팜필루스를, 보증인으로부터는 스티쿠스를 약정하도록 요구한다면 어떻게 되겠는가? 선택권이 박탈됨으로써 더 무거운 채무를 위해 승낙된 것인가? 아니면 더 가벼운 채무를 위해서인가? 그리고 이것이 타당한데, 왜냐하면 그가 사망했을 때 보증인이 면책될 수 있기 때문이다.