[ULPIANUS libro sexagensimo quinto ad edictum. ] §42.7.2.prDe curatore constituendo hoc iure utimur, ut praetor adeatur isque curatorem curatoresque constituat ex consensu maioris partis creditorum, uel praeses prouinciae, si bona distrahenda in prouincia sunt:
[울피아누스 『고시 주석』 제65권] 재산관리인의 선임에 관하여 우리는 다음과 같은 법을 따르고 있으니, 즉 법무관에게 신청하여 그가 채권자 과반수의 동의에 따라 한 명 또는 여러 명의 재산관리인을 선임하거나, 혹은 만일 재산이 속주에서 매각되어야 하는 경우에는 속주 총독이 선임한다.
§42.7.2.1Quaeque per eum eosue, qui ita creatus creatiue essent, acta facta gestaque sunt, rata habebuntur: eisque actiones et in eos utiles competunt: et si quem curatores mitterent ad agendum uel defendendum, uti ius esset: nec ab eo satis, neque de rato neque iudicatum solui, nomine eius cuius bona ueneant exigetur, sed nomine ipsius curatoris qui eum misit.
그와 같이 선임된 그 또는 그들에 의해 행해지고 처리된 일들은 유효한 것으로 인정된다. 그리고 그들에게 또한 그들에 대하여 유용소권이 인정되며, 만일 재산관리인들이 소송의 수행이나 방어를 위해 누군가를 보낸다면 그것은 정당한 권리로 인정된다. 그리고 그 대리인에게서는 재산이 매각되는 자의 이름이 아니라, 오히려 그를 보낸 재산관리인 자신의 이름으로, 추인에 관해서도 판결금의 지급에 관해서도 담보가 요구되지 아니한다.
§42.7.2.2Si plures autem constituantur curatores, Celsus ait in solidum eos et agere et conueniri, non pro portionibus.
그러나 만일 여러 명의 재산관리인이 선임되는 경우, 켈수스는 그들이 지분에 따라서가 아니라 연대하여 소를 제기하고 또한 소추당한다고 말한다.
quod si per regiones fuerint constituti curatores, unus forte rei Italicae, alius in prouincia, puto regiones eos suas conseruare debere.
다만 만일 지역별로 재산관리인들이 선임되어, 예를 들어 한 명은 이탈리아의 재산을 위해, 다른 한 명은 속주에서 선임된 경우라면, 나는 그들이 각각 자신의 지역을 지켜야 한다고 생각한다.
§42.7.2.3Quaeritur, an inuitus curator fieri potest: et Cassius scribit neminem inuitum cogendum fieri bonorum curatorem, quod uerius est.
본인의 의사에 반하여 재산관리인이 될 수 있는지가 문제되는데, 카시우스는 누구도 본인의 의사에 반하여 재산관리인이 되도록 강제되어서는 안 된다고 쓰고 있으며, 이것이 더 타당하다.
uoluntarius itaque quaerendus est, nisi et magna necessitate et imperatoris arbitrio hoc procedat, ut et inuitus crearetur.
따라서 자원하는 자를 찾아야 하며, 다만 중대한 필요성과 황제의 재정에 의해 본인의 의사에 반하여서도 선임되는 방식으로 진행되는 경우는 예외로 한다.
§42.7.2.4Nec omnimodo creditorem esse oportet eum, qui curator constituitur, sed possunt et non creditores.
또한 재산관리인으로 선임되는 자가 반드시 채권자여야 하는 것은 아니며, 채권자가 아닌 자도 선임될 수 있다.
§42.7.2.5Si tres curatores fuerint et unus ex his nihil attigerit, an in eum, qui nihil tetigit, actio danda est? et Cassius existimat modum actori non debere constitui posseque eum cum quo uult experiri.
만일 세 명의 재산관리인이 있고 그중 한 명이 아무것도 손대지 않았다면, 아무것도 손대지 않은 그 자에 대하여 소권이 주어져야 하는가? 이에 대하여 카시우스는 원고에게 제한이 가해져서는 안 되며 원고가 원하는 상대를 상대로 소를 제기할 수 있다고 생각한다.
puto Cassii sententiam ueriorem: spectandum enim, quid redactum est, non quid ad curatorem unum peruenerit, et ita utimur, nisi inuitus factus est: nam si ita est, dicendum non eum conueniendum.
나는 카시우스의 견해가 더 타당하다고 생각한다. 왜냐하면 고려되어야 할 것은 무엇이 회수되었는가이지, 특정 한 명의 재산관리인에게 무엇이 도달했는가가 아니기 때문이다. 그리고 그가 의사에 반하여 선임된 것이 아닌 한 우리는 이와 같이 적용한다. 왜냐하면 만일 그러하다면 그는 소추당해서는 안 된다고 말해야 하기 때문이다.