[MARCIANUS libro quarto regularum. ] §40.5.55.prSed et si non data opera tardius adierit, sed dum de adeunda hereditate deliberat, idem dictum est.
[마르키아누스 『규칙집』 제4권] 그러나 또한, 고의로 지체한 것이 아니라 상속 승인을 숙고하는 동안에 더 늦게 승인한 경우에도 동일한 내용이 설시되어 있다.
et si postea cognouit se heredem institutum, quam ancilla peperit, placet hoc quoque casu subueniendum esse: hoc tamen casu ipse manumittere debebit, non matri tradere.
그리고 여노예가 출산한 후에야 자신이 상속인으로 지정되었음을 안 경우에도, 이 경우 역시 구제되어야 마땅하다고 본다. 다만 이 경우에는 상속인 본인이 직접 해방해야지, 어머니에게 인도해서는 안 된다.
§40.5.55.1Sed si directo libertas data fuerit ancillae et horum aliquid euenerit, quemadmodum natis subuenietur? nam ibi quidem petitur fideicommissa libertas et praetor paruulis subuenit: cum uero directo libertas datur, non petitur.
그러나 만일 직접적으로 여노예에게 자유가 부여되었고 이들 중 어떠한 일이 발생했다면, 태어난 자들에게 어떻게 구제가 이루어지겠는가? 왜냐하면 전자에서는 참으로 신탁유증된 자유가 청구되고 법무관이 영아들을 구제하는 반면, 직접적으로 자유가 부여되는 경우에는 청구되지 않기 때문이다.
sed etiam hoc casu puto nato subueniendum esse, ut aditus praetor in rem matri decernat actionem exemplo fideicommissariae libertatis.
그러나 이 경우에도 태어난 자는 구제되어야 한다고 나는 생각하니, 곧 신청을 받은 법무관이 신탁유증에 의한 자유의 예에 따라 어머니에게 대물소권을 결정해 줌으로써이다.
sic denique et Marcellus libro sexto decimo digestorum scripsit et ante aditam hereditatem usucaptis, qui testamento manumissi sunt, subueniendum esse, ut eis libertas conseruetur utique per praetorem, quamuis his et imputari possit, quare usucapti sunt: in paruulis autem nulla deprehenditur culpa.
그리하여 결국 마르켈루스도 『학설휘찬』 제16권에서, 상속이 승인되기 전에 시효취득된 자들로서 유언으로 해방된 자들에게도 구제가 제공되어야 하며, 그리하여 어떠한 경우든 법무관을 통해 그들에게 자유가 보전되도록 해야 한다고 기록하였다. 비록 이들의 경우에는 왜 시효취득이 되었는지에 대해 귀책사유가 물어질 수 있을지라도, 영아들에게는 아무런 과실도 발견되지 않기 때문이다.