[PAULUS libro undecimo ad edictum. ] §4.4.23.prCum mandatu patris filius familias res administraret, non habet beneficium restitutionis: nam et si alius ei mandasset, non succurreretur, cum eo modo maiori potius consuleretur, cuius damno res sit cessura.
[파울루스 《고시주해》 제11권] 가자가 아버지의 위임에 따라 재산을 관리한 경우, 그는 원상회복의 혜택을 받지 못한다. 왜냐하면 다른 사람이 그에게 위임했더라도 구제는 주어지지 않을 것이기 때문인데, 그렇게 하면 오히려 결과적으로 손실을 입게 될 성년자의 이익이 도모되는 셈이 되기 때문이다.
sed si euentu damnum minor passurus sit, quia quod praestiterit seruare ab eo cuius negotia gessit non potest, quia is non erit soluendo, sine dubio praetor interueniet.
그러나 만약 결과적으로 미성년자가 손실을 입게 될 상황이라면 — 왜냐하면 자신이 사무를 관리해 준 자로부터 자기가 급부한 것을 회수할 수 없고, 그 자가 변제 능력이 없기 때문이다 — 의심할 여지 없이 프라이토르가 개입할 것이다.
si autem ipse dominus minor sit, procurator uero maioris aetatis, non potest facile dominus audiri, nisi si mandatu eius gestum erit nec a procuratore seruari res possit.
그러나 본인 자신이 미성년자이고 대리인이 성년자인 경우에는 본인의 주장이 쉽게 받아들여지지 않는다. 다만 그의 위임에 따라 행위가 이루어졌고 대리인으로부터 재산을 회수할 수 없는 경우는 예외로 한다.
ergo et si procuratorio nomine minor circumscriptus sit, imputari debet hoc domino, qui tali commisit sua negotia.
그러므로 대리인의 이름으로 미성년자가 기망당했다 하더라도, 이는 그러한 자에게 자신의 사무를 위임한 본인의 책임으로 돌려져야 한다.
Idque et Marcello placet.
그리고 이 점은 마르켈루스도 동의하는 바이다.