[ULPIANUS libro quadragesimo ad edictum. ] §37.5.5.prFilium quis impuberem heredem scripsit eique substituit, emancipatum autem filium praeteriit: deinde uterque filius acceperunt bonorum possessionem: legata sunt etiam a substituto impuberis relicta non tantum liberis et parentibus, uerum etiam extraneis: quaeritur, an mortuo impubere cogatur substitutus ea praestare.
[울피아누스 『고시주해』 제40권] 어떤 사람이 사춘기 미만의 아들을 상속인으로 지정하고 그에게 예비상속인을 지정했으나, 해방된 아들은 묵과하였다. 그 후 두 아들 모두 유산점유를 취득하였다. 또한 사춘기 미만 아들의 예비상속인에 의해 자녀와 부모뿐만 아니라 외부인에게도 유증이 남겨졌다. 사춘기 미만의 아들이 사망했을 때 예비상속인이 이를 지급해야 하는지가 문제된다.
et si quidem ab impubere relicta sunt, solis liberis parentibusque praestanda sunt: sin uero a substituto impuberis, omnibus eum praestare oportet habita ratione legis Falcidiae, scilicet ut partis dimidiae, quae ad eum ex bonis patris peruenit, quartam, id est totius assis sescunciam retineat.
그리고 만약 그것들이 사춘기 미만의 아들에 의해 남겨진 것이라면, 오직 자녀와 부모에게만 지급되어야 한다. 그러나 사춘기 미만 아들의 예비상속인에 의해 남겨진 것이라면, 그는 팔키디우스법을 고려하여 모든 이에게 지급해야 한다. 즉, 아버지의 재산으로부터 그에게 귀속된 2분의 1 지분 중 4분의 1, 즉 전체 아스의 세스쿤키아를 유보하도록 해야 한다.
§37.5.5.1Quod si impubes ex uncia dumtaxat institutus heres fuerit, magis est semissem usque legata praestaturum habita ratione legis Falcidiae: licet enim ex uncia fuerit impubes institutus, tamen quod accessit, augebit legata a substituto relicta.
하지만 만약 사춘기 미만의 아들이 단지 1운키아의 지분으로만 상속인으로 지정되어 있었다면, 팔키디우스법을 고려하여 세미스에 이르기까지 유증을 지급해야 한다는 견해가 더 타당하다. 왜냐하면 비록 사춘기 미만의 아들이 1운키아로부터 지정되었을지라도, 덧붙여진 부분이 예비상속인에 의해 남겨진 유증을 증가시킬 것이기 때문이다.
§37.5.5.2Omnibus autem liberis praestari legata praetor uoluit exceptis his liberis, quibus bonorum possessionem praetor dedit ex causis supra scriptis: nam si dedit bonorum possessionem, non putat legatorum eos persecutionem habere.
법무관은 위에 기록된 사유로 법무관이 유산점유를 준 자녀들을 제외하고는, 모든 자녀에게 유증이 지급되기를 원했다. 왜냐하면 만약 그들에게 유산점유를 주었다면, 그들이 유증의 추구권을 갖지 못한다고 생각하기 때문이다.
constituere igitur apud se debet, utrum contra tabulas bonorum possessionem petat an uero legatum persequatur: si elegerit contra tabulas, non habebit legatum: si legatum elegerit, eo iure utimur, ne petat bonorum possessionem contra tabulas.
따라서 그는 유언에 반하는 유산점유를 청구할 것인지 아니면 유증을 추구할 것인지를 스스로 결정해야 한다. 만약 유언에 반하는 유산점유를 선택했다면 그는 유증을 받지 못할 것이고, 유증을 선택했다면 유언에 반하는 유산점유를 청구하지 못한다는 법이 적용된다.
§37.5.5.3Si quis contra tabulas bonorum possessionem acceperit, deinde postea apparuerit eum ex his liberis non fuisse, qui eam bonorum possessionem accipere possunt, ex his tamen esse, quibus legata praestantur: optinuit non esse ei denegandam petitionem legatorum, siue ordinariam bonorum possessionem petierit siue Carbonianam.
만약 누군가가 유언에 반하는 유산점유를 받았는데, 그 후 그가 그 유산점유를 받을 수 있는 자녀들에 속하지는 않았지만 유증이 지급되는 자녀들에는 속한다는 사실이 밝혀진다면, 그가 통상의 유산점유를 청구했든 카르보 법에 따른 유산점유를 청구했든 간에, 그에게 유증 청구권을 거부해서는 안 된다는 견해가 확립되어 있다.
§37.5.5.4Non solum autem legatum denegatur ei, qui bonorum possessionem accepit, uerum etiam si quid aliud ex uoluntate accepit.
또한 유산점유를 받은 자에게는 유증이 거부될 뿐만 아니라, 유언자의 의사에 따라 다른 어떤 것을 받았을 때도 마찬가지이다.
cui consequens est, quod Iulianus scripsit, si fratri suo impuberi substitutus sit acceperitque contra tabulas bonorum possessionem, denegari ei persecutionem hereditatis fratris impuberis mortui, cui a patre substitutus est.
이에 부합하여 율리아누스는 다음과 같이 썼다. 즉, 만약 어떤 사람이 자신의 사춘기 미만 형제의 예비상속인으로 지정되어 있고 유언에 반하는 유산점유를 받았다면, 사망한 사춘기 미만 형제의 상속(이에 대해서는 그가 아버지에 의해 예비상속인으로 지정되었던 것임)에 대한 추구권이 그에게 거부된다는 것이다.
§37.5.5.5Si legata fuerint relicta liberis et extraneis, licet utrorumque praestatio Falcidiae locum faceret legataque liberorum reccideret, tamen nunc ob hoc, quod extraneis non praestantur legata, liberorum augentur.
만약 유증이 자녀들과 외부인들에게 남겨졌다면, 양자 모두에 대한 지급이 팔키디우스법을 적용받게 하여 자녀들의 유증을 감소시키게 되더라도, 이제는 외부인에게 유증이 지급되지 않는다는 이유 때문에 자녀들의 유증이 증가한다.
§37.5.5.6Sed et si portio hereditatis fuerit adscripta ei, qui ex liberis parentibusue est, an ei conseruanda sit, ut solent legata? et Iulianus saepissime scripsit in portione quoque hereditatis idem quod in legato probandum, cuius sententia rescripto diui Pii comprobata est, cum hereditates non modo honestiore titulo, sed et pleniore onere tribuantur.
그러나 상속의 지분이 자녀나 부모에 속하는 자에게 할당되어 있었다면, 유증이 보통 그러하듯이 그것이 그를 위해 보전되어야 하는가? 그리고 율리아누스는 상속 지분에 대해서도 유증에서와 동일한 점이 인정되어야 한다고 매우 자주 썼으며, 그의 의견은 신성한 피우스의 칙답에 의해 승인되었다. 왜냐하면 상속은 더 명예로운 권원에 의해서뿐만 아니라 더 무거운 의무를 수반하여 부여되기 때문이다.
§37.5.5.7Ad eum autem modum talibus personis succurrendum est, ut ampliore quidem quam uirili portione hereditatis data usque ad uirilem tueantur, in minorem autem eatenus actiones his tribuantur, quatenus scriptae sint.
다만 그러한 사람들에게는 다음과 같은 방식으로 구제가 주어져야 한다. 즉, 균등 지분보다 큰 상속 지분이 주어졌을 경우에는 균등 지분에 이르기까지 보호되고, 더 작은 지분의 경우에는 지정된 한도 내에서 소권이 그들에게 부여된다.
idem obseruatur et circa legata fideiue commissa, quae his data fuerint, et in mortis causa donationibus.
동일한 규칙이 그들에게 주어진 유증이나 유탁신탁, 그리고 사인증여에 대해서도 준수된다.
§37.5.5.8Is autem, cui portio hereditatis conseruatur, utrum omnibus an tantum exceptis personis legata cogatur praestare? et magis probatur exceptis personis solis praestanda: nec tamen solius commodo id cedit.
그렇다면 상속 지분이 보전되는 자는 모든 사람에게 유증을 지급해야 하는가, 아니면 제외된 사람들에게만 지급해야 하는가? 그리고 제외된 사람들에게만 지급해야 한다는 견해가 더 지지받는다. 그렇지만 이것이 오직 그의 이익으로만 돌아가는 것은 아니다.
nam si legatis onerata sit portio tam liberorum parentiumue quam extraneorum, id, quod extraneis non praestatur, liberis parentibusue profuturum non dubitamus.
왜냐하면 만약 그 지분이 자녀나 부모에 대한 유증뿐만 아니라 외부인에 대한 유증으로도 부담되어 있다면, 외부인에게 지급되지 않는 부분이 자녀나 부모에게 유익이 될 것임에는 의심의 여지가 없기 때문이다.
igitur ita demum quod extraneis non praestatur communicatur cum eo, qui contra tabulas petit, si non legatariis liberis parentibusque dandum sit.
따라서 외부인에게 지급되지 않는 부분이 유언에 반하여 청구하는 자와 분할되는 것은, 그것이 수증자인 자녀나 부모에게 주어져야 하는 것이 아닐 때로만 제한된다.