[IDEM libro trigensimo sexto digestorum. ] §36.2.17.prCum legato seruo aliquid legatur, dies eius legati quod seruo datur non mortis tempore, sed aditae hereditatis cedit: et ideo impedimento non est regula iuris, quo minus manumisso legatum debeatur, quia etsi confestim pater familias moreretur, non in eiusdem personam et emolumentum legati et obligatio iuris concurreret.
[같은 저자, 『학설휘찬』 제36권] 유증된 노예에게 무언가가 유증될 때, 그 노예에게 주어지는 유증의 권리는 사망 시가 아니라 상속이 승인되었을 때 발생한다. 그리하여 이로 인해, 해방된 자에게 유증이 채무로서 귀속되는 것을 법규칙이 방해하지 아니하니, 왜냐하면 설령 가부가 즉시 사망한다 하더라도, 동일한 인격 내에 유증의 이익과 법적 의무가 함께 합치되지는 않기 때문이다.
perinde igitur est hoc, de quo quaeritur, ac si filio herede instituto patri legatum esset: quod consistere intellegitur eo, quod, quamuis statim pater familias moriatur, potest emancipatus adire hereditatem, ut patri legatum debeat
그러므로 문제가 되는 이 사건은 마치 아들이 상속인으로 지정되고 아버지에게 유증이 이루어진 경우와 같다. 이것이 유효하게 성립하는 것으로 이해되는 이유는, 비록 가부가 즉시 사망한다 하더라도, 해방된 아들이 상속을 승인하여 아버지에게 유증 의무를 질 수 있기 때문이다.