[UALENS libro secundo fideicommissorum. ] §32.0.94.prIs, qui complures libertos relinquebat, tribus ex his fundum legauerat et petierat, ut curarent, ne de nomine suo exiret.
[발렌스, 신탁유증론 제2권으로부터.] 여러 명의 해방자유인을 남긴 어떤 사람이 그들 중 세 명에게 토지를 유증하고, 그것이 자신의 이름(가문)에서 벗어나지 않도록 유의해 줄 것을 요청했다.
quaerebatur, ex tribus qui primus moriebatur utrum utrique uel alteri ex his, qui sibi in legato coniuncti essent, relinquere partem suam deberet, an possit uel alii conliberto suo eam relinquere.
세 명 중 가장 먼저 사망하는 자가 유증에서 자신과 공동으로 묶인 자들의 양자 또는 한쪽에게 자신의 지분을 남겨야 하는지, 아니면 자신의 다른 동료 해방자유인에게 그것을 남길 수도 있는지 질문되었다.
placuit, etsi uoluntatis quaestio esset, satis illum facturum, etsi alii reliquisset.
비록 그것이 의도(해석)의 문제라 할지라도, 만약 다른 동료 해방자유인에게 남겼다 하더라도 그가 의무를 충분히 이행한 것으로 보는 것이 합당하다고 결정되었다.
quod si nulli dedisset, occupantis an omnium conlibertorum et num eorum tantum, quibus pariter legatum esset, petitio fideicommissi esset, dubitabatur.
그러나 만약 그가 아무에게도 (지분을) 주지 않았다면, 신탁유증의 청구권이 선점한 자에게 있는지, 모든 동료 해방자유에게 있는지, 아니면 동등하게 유증을 받았던 자들에게만 한정되는지 의문이 제기되었다.
et Iulianus recte omnibus debere putauit.
그리고 율리아누스는 모든 사람(모든 동료 해방자유인)에게 의무지워진다고 생각하는 것이 옳다고 보았다.