[IDEM libro sexto quaestionum. ] §28.3.19.prSi ego et Titius instituti simus et a nobis postumus exheredatus sit, a substitutis nostris non sit exheredatus, Titio defuncto ne ego quidem adire potero: iam enim propter instituti personam, a quo postumus exheredatus est, in cuius locum substitutus uocatur, a quo postumus exheredatus non est, ruptum est testamentum.
[같은 사람, 질의록 제6권] 나와 티티우스가 상속인으로 지정되고 우리에 의해서는 사후자가 상속인에서 배제되었으나, 우리의 예비 상속인들에 의해서는 배제되지 않은 경우, 티티우스가 사망했을 때는 나조차도 상속을 승인할 수 없을 것이다. 왜냐하면 사후자가 상속에서 배제되었던 지정 상속인의 신분 때문에 —그의 자리에 사후자를 배제하지 않은 예비 상속인이 불러내어지므로— 이미 유언이 실효되었기 때문이다.
§28.3.19.1Sed si ego et Titius inuicem substituti simus, quamuis in partem substitutionis exheredatus non sit, mortuo uel repudiante Titio me posse adire puto et ex asse heredem esse.
그러나 나와 티티우스가 서로 예비 상속인으로 지정되어 있다면, 비록 예비 상속의 지분에 있어서는 배제되지 않았더라도, 티티우스가 사망하거나 상속을 포기했을 때 나는 승인할 수 있고 단독 상속인이 될 수 있다고 생각한다.
§28.3.19.2In prima tamen specie et si uiuat Titius, neque ego sine illo neque ipse sine me adire poterit, quia incertum est, an adhuc altero omittente rumpatur testamentum: itaque simul adire possumus.
그러나 첫 번째 사례에서는 티티우스가 생존해 있더라도 그 없이는 나도, 나 없이는 그도 승인할 수 없을 것이다. 왜냐하면 다른 한편이 포기함으로써 여전히 유언이 실효될 것인지가 불확실하기 때문이다. 따라서 우리는 동시에 승인할 수 있다.