[ULPIANUS libro trigesimo quarto ad edictum. ] §27.2.1.prSolet praetor frequentissime adiri, ut constituat, ubi filii uel alantur uel morentur, non tantum in postumis, uerum omnino in pueris.
[울피아누스, 『고시 주해』 제34권] 법무관은 유복자뿐만 아니라 일반적으로 모든 아동에 있어서, 자녀들이 어디서 양육되거나 어디에 머물러야 하는지를 결정하기 위해 매우 빈번하게 청원을 받는 것이 관례이다.
§27.2.1.1Et solet ex persona, ex condicione et ex tempore statuere, ubi potius alendus sit: et nonnumquam a uoluntate patris recedit praetor.
그리고 법무관은 당사자의 신원, 상황 및 시기에 따라 어디서 더 바람직하게 양육되어야 할지를 결정하는 것이 관례이며, 때로는 법무관이 아버지의 의사에서 벗어나기도 한다.
denique cum quidam testamento suo cauisset, ut filius apud substitutum educetur, imperator Seuerus rescripsit praetorem aestimare debere praesentibus ceteris propinquis liberorum: id enim agere praetorem oportet, ut sine ulla maligna suspicione alatur partus et educetur.
실제로, 어떤 사람이 자신의 유언에서 아들이 예비상속인의 처소에서 교육받도록 규정해 두었을 때, 황제 세베루스는 자녀들의 다른 친족들이 배석한 자리에서 법무관이 이를 판단해야 한다고 칙답하였다. 왜냐하면 어떠한 나쁜 의심도 없이 자녀가 양육되고 교육받도록 도모하는 것이 법무관이 해야 할 일이기 때문이다.
§27.2.1.2Quamuis autem praetor recusantem apud se educari non polliceatur se coacturum, attamen quaestionis est, an debeat etiam inuitum cogere, ut puta libertum, parentem uel quem alium de adfinibus cognatisue.
그러나 법무관이 자신의 처소에서 교육받는 것을 거부하는 자를 자신이 강제할 것이라고 약속하는 것은 아닐지라도, 그럼에도 불구하고 마지못해 하는 자, 이를테면 해방노예, 부모 또는 인척이나 혈족 중 다른 누군가를 강제해야 하는지는 의문이 있다.
et magis est, ut interdum debeat id facere.
그리고 때로는 법무관이 그렇게 해야 한다는 것이 더 타당한 견해이다.
§27.2.1.3Certe non male dicetur, si legatarius uel heres educationem recuset testamento sibi iniunctam, denegari ei actiones debere exemplo tutoris testamento dati: quod ita demum placuit, si idcirco sit relictum: ceterum si esset relicturus, etiamsi educationem recusaturum sciret, non denegabitur ei actio, et ita diuus Seuerus saepissime statuit.
참으로, 수유자 또는 상속인이 유언으로 자신에게 부과된 교육을 거부하는 경우, 유언으로 지정된 후견인의 예에 따라 그에게 소권이 거부되어야 한다고 말하는 것은 나쁘지 않다. 이것은 오직 그러한 목적으로 유증이나 상속이 남겨진 경우에만 인정된 것이다. 그러나 만약 유언자가 그가 교육을 거부할 것임을 알았을지라도 여전히 남기고자 했었다면, 그에게 소권이 거부되지 않을 것이며, 신격화된 세베루스는 이와 같이 매우 자주 결정하였다.