[IDEM libro nono ad edictum. ] §26.7.2.prSi tutor condemnauit siue ipse condemnatus est, pupillo et in pupillum potius actio iudicati datur et maxime, si non se liti optulit, sed cum non posset uel propter absentiam pupilli uel propter infantiam auctor ei esse ad accipiendum iudicium.
【같은 저자, 고시 주석 제9권】 후견인이 승소 판결을 받았거나 혹은 그 자신이 패소 판결을 받은 경우, 판결에 기한 소송은 오히려 피후견인에게, 그리고 피후견인을 상대로 부여되며, 특히 후견인이 스스로 소송에 뛰어든 것이 아니라, 피후견인의 부재나 유아기로 인하여 소송을 인수함에 있어 그에게 인가를 제공할 수 없었던 경우에 그러하다.
et hoc etiam diuus Pius rescripsit et exinde multis rescriptis declaratum est in pupillum dandam actionem iudicati semper tutore condemnato, nisi abstineatur: tunc enim nec in tutorem nec in pupillum.
그리고 이 점은 신군 피우스도 칙답으로 제시하였으며, 그 이후 많은 칙답에서 후견인이 패소한 경우 포기가 행해지지 않는 한 항상 피후견인을 상대로 판결에 기한 소송이 부여되어야 한다고 선언되었다. 왜냐하면 포기가 행해진 때에는 후견인을 상대로도 피후견인을 상대로도 소송이 부여되지 않기 때문이다.
nec pignora tutoris capienda esse saepe rescriptum est.
또한 후견인의 담보를 압류해서는 안 된다는 점도 자주 칙답되었다.
§26.7.2.1Amplius Marcellus libro uicesimo primo digestorum scribit et si satisdedit tutor, mox abstinuit pupillus, fideiussoribus quoque eius debere subueniri: sed et si pupillus non abstinuit, quemadmodum ipsi, ita et fideiussoribus eius subueniri, maxime si pro absente pupillo uel pro infante satisdedit.
나아가 마르켈루스는 『학설휘찬』 제21권에서 다음과 같이 쓰고 있다. 설령 후견인이 보증을 제공하였고 그 후 피후견인이 포기하였다 하더라도, 후견인의 보증인들에게도 구제가 주어져야 한다. 그러나 설령 피후견인이 포기하지 않았다 하더라도, 후견인 자신에게 구제가 주어지는 것과 마찬가지로 그 보증인들에게도 구제가 주어져야 하며, 이는 특히 부재중인 피후견인이나 유아인 피후견인을 위해 후견인이 보증을 제공한 경우에 그러하다.