[SCAEUOLA libro trigesimo tertio digestorum. ] §22.3.27.prQui testamentum faciebat ei qui usque ad certum modum capere potuerat legauit licitam quantitatem, deinde ita locutus est: 'Titio centum do lego, quae mihi pertulit: quae ideo ei non caui, quod omnem fortunam et substantiam, si quam a matre susceperat, in sinu meo habui sine ulla cautione.
[SCAEUOLA libro trigesimo tertio digestorum.] 유언을 작성하던 자가 일정한 한도까지만 취득할 수 있었던 자에게 허용된 액수를 유증하고, 이어 다음과 같이 말했다. "티티우스에게, 그가 나에게 가져온 100을 나는 주고 유증한다. 이에 대해 내가 그에게 증서를 써주지 않은 것은, 그가 어머니로부터 받았던 모든 재산과 자산을, 아무런 증서 없이 내가 내 수중에 보관하고 있었기 때문이다.
item eidem Titio reddi et solui uolo de substantia mea centum quinquaginta, quae ego ex reditibus praediorum eius (quorum ipse fructum percepi et distraxi), item de calendario (si qua a matre receperat Titius) in rem meam conuerti'. quaero, an Titius ea exigere potest.
마찬가지로 동일한 티티우스에게 내 자산으로부터 150이 반환되고 지급되기를 바라는데, 이는 내가 그의 토지 수익(그것들의 과실은 내가 직접 수취하고 처분했다)으로부터, 또한 (티티우스가 어머니로부터 받은 것이 있다면) 채권 대장으로부터 내 재산으로 전용했던 것이다." 나는 티티우스가 이것들을 청구할 수 있는지 묻는다.
respondit, si Titius supra scripta ex ratione sua ad testatorem peruenisse probare potuerit, exigi: uidetur enim eo, quod ille plus capere non poterat, in fraudem legis haec in testamento adiecisse.
답변하였다. 만약 티티우스가 위의 금액들이 자신의 회계로부터 유언자에게 이르렀음을 증명할 수 있다면 청구할 수 있다. 왜냐하면 그가 그 이상을 취득할 수 없었다는 사실 때문에, 유언자가 법을 회피하기 위해 이것들을 유언에 추가한 것으로 보이기 때문이다.