[PAULUS libro trigesimo septimo ad edictum. ] §22.1.24.prSi quis solutioni quidem moram fecit, iudicium autem accipere paratus fuit, non uidetur fecisse moram: utique si iuste ad iudicium prouocauit.
[파울루스, 『고시 주해』 제37권] 만약 누군가가 지급에 있어서는 지체에 빠졌으나, 재판을 받아들일 준비가 되어 있었다면, 지체에 빠진 것으로 여겨지지 않는다. 적어도 그가 정당하게 재판으로 나아간 경우라면 그러하다.
§22.1.24.1Cum reus moram facit, et fideiussor tenetur.
주채무자가 지체에 빠진 때에는, 보증인도 책임을 진다.
§22.1.24.2Mora uidetur creditori fieri, siue ipsi siue ei cui mandauerat siue ei qui negotia eius gerebat mora facta sit: nec hoc casu per liberam personam adquiri uidetur, sed officium impleri, sicuti, cum quis furtum mihi facientem deprehendit, negotium meum agens manifesti furti actionem mihi parat: item cum procurator interpellauerit promissorem hominis, perpetuam facit stipulationem.
채권자에 대하여 지체가 발생한 것으로 여겨진다. 그것이 채권자 본인에 대해서이든, 그가 위임한 자에 대해서이든, 그의 사무를 관리하던 자에 대해서이든 지체가 발생한 경우라면 그러하다. 그리고 이 경우 자유인을 통하여 취득되는 것으로 여겨지는 것이 아니라, 직무가 수행되는 것으로 여겨진다. 이는 마치 누군가가 나에게 절도를 저지르는 자를 붙잡아, 나의 사무를 처리하면서 나에게 현행 절도 소송을 준비해 주는 것과 같고, 마찬가지로 대리인이 노예의 약속자에게 이행을 촉구했을 때, 그 문답약정을 영구적인 것으로 만드는 것과 같다.