[PAPINIANUS libro undecimo responsorum. ] §20.1.1.prConuentio generalis in pignore dando bonorum uel postea quaesitorum recepta est: in speciem autem alienae rei collata conuentione, si non fuit ei qui pignus dabat debita, postea debitori dominio quaesito difficilius creditori, qui non ignorauit alienum, utilis actio dabitur, sed facilior erit possidenti retentio.
[파피니아누스, 회답록 제11권] 현재 보유한 재산 또는 사후에 취득할 재산을 질권으로 설정함에 있어서 포괄적인 합의는 허용된다. 그러나 타인의 물건으로 특정하여 합의가 이루어진 경우, 만약 그것이 질권을 설정하는 자에게 채무가 되어 있지 않았다면, 사후에 채무자가 소유권을 취득하더라도, 그것이 타인의 물건임을 알고 있었던 채권자에게 유용소권이 부여되는 것은 더욱 어려울 것이나, 점유하는 자에게는 유치하는 것이 더욱 쉬울 것이다.
§20.1.1.1Seruo pignori dato peculium eius creditor citra conuentionem specialiter super eo conceptam frustra distrahit, nec interest, quando seruus domino peculium adquisierat.
노예가 질권으로 설정된 경우, 채권자가 그 노예의 특유재산에 대해 특별히 체결된 합의 없이 이를 처분하는 것은 무효이며, 노예가 언제 주인에게 특유재산을 취득해 주었는지는 문제되지 않는다.
§20.1.1.2Cum praedium pignori daretur, nominatim, ut fructus quoque pignori essent, conuenit.
토지가 질권으로 설정될 때, 과실도 또한 질권의 대상이 되도록 명시적으로 합의되었다.
eos consumptos bona fide emptor utili Seruiana restituere non cogetur: pignoris etenim causam nec usucapione peremi placuit, quoniam quaestio pignoris ab intentione dominii separatur: quod in fructibus dissimile est, qui numquam debitoris fuerunt.
그것들을 소비한 선의의 매수인은 유용 세르비우스 소권에 의해 이를 반환하도록 강제되지 않는다. 왜냐하면 질권의 원인은 취득시효에 의해서도 소멸하지 않는다고 인정되기 때문이며, 질권에 관한 문제는 소유권의 주장과 구별되기 때문이다. 그러나 이 점은 한 번도 채무자의 소유가 된 적이 없는 과실에 있어서는 다르다.
§20.1.1.3Pacto placuit, ut ad diem usuris non solutis fructus hypothecarum usuris compensarentur fini legitimae usurae.
기일까지 이자가 지급되지 않을 경우, 저당물의 과실이 법정이자의 한도 내에서 이자와 상계된다는 점이 합의로 결정되었다.
quamuis exordio minores in stipulatum uenerint, non esse tamen irritam conuentionem placuit, cum ad diem minore faenore non soluto legitimae maiores usurae stipulanti recte promitti potuerunt.
비록 처음에는 낮은 이자가 문답계약의 대상이 되었을지라도, 기일까지 낮은 이자가 지급되지 않을 때 문답계약 청구자에게 법정의 더 높은 이자가 정당하게 약속될 수 있었으므로, 그 합의가 무효는 아니라고 인정되었다.
§20.1.1.4Cum praedium uxor uiro donasset idque praedium uir pignori dedisset, post diuortium mulier possessionem praedii sui reciperauit et idem praedium ob debitum uiri pignori dedit.
아내가 남편에게 토지를 증여하고 남편이 그 토지를 질권으로 설정한 후, 이혼 뒤에 여성이 자신의 토지에 대한 점유를 회복하고 그 동일한 토지를 남편의 채무를 위해 질권으로 설정했다.
in ea dumtaxat pecunia recte pignus a muliere contractum apparuit, quam offerre uiro debuit meliore praedio facto, scilicet si maiores sumptus quam fructus fuissent, quos uir ex praedio percepit: etenim in ea quantitate proprium mulier negotium gessisse, non alienum suscepisse uidetur.
토지가 개량됨으로써 여성이 남편에게 지불해야 했던 금액, 즉 남편이 토지로부터 수취한 과실보다 지출한 비용이 더 많았던 경우의 그 금액의 한도 내에서만 여성이 맺은 질권이 정당하게 성립한 것으로 인정되었다. 왜냐하면 그 금액에 있어서는 여성이 타인의 사무를 인수한 것이 아니라 자신의 사무를 처리한 것으로 보이기 때문이다.