[PAULUS libro trigesimo secundo ad edictum. ] §17.1.26.prInter causas omittendi mandati etiam mors mandatoris est: nam mandatum soluitur morte.
[파울루스 『고시주석』 제32권] 위임이 소멸하는 원인 중에는 위임인의 사망도 있다. 위임은 사망으로 해소되기 때문이다.
si tamen per ignorantiam impletum est, competere actionem utilitatis causa dicitur.
그러나 만약 알지 못함으로 인하여 이행되었다면, 실용적인 이유로 소송이 인정된다고 한다.
Iulianus quoque scripsit mandatoris morte solui mandatum, sed obligationem aliquando durare.
율리아누스도 위임인의 사망으로 위임은 해소되지만, 의무는 때로 존속한다고 썼다.
§17.1.26.1Si quis debitori suo mandauerit, ut Titio solueret, et debitor mortuo eo, cum id ignoraret, soluerit, liberari eum oportet.
만약 어떤 사람이 자신의 채무자에게 티티우스에게 변제하도록 위임하였고, 채무자가 그 위임인의 사망 후에 그 사실을 알지 못한 채 변제하였다면, 그 채무자는 면책되어야 마땅하다.
§17.1.26.2Abesse intellegitur pecunia fideiussori etiam si debitor ab eo delegatus sit creditori, licet is soluendo non fuerit, quia bonum nomen facit creditor, qui admittit debitorem delegatum.
보증인에게 돈이 상실된 것으로 이해되는 것은, 설령 채무자가 그에 의해 채권자에게 위임되었고, 비록 그 채무자가 변제 자력이 없었다 하더라도 마찬가지인데, 왜냐하면 위임된 채무자를 받아들이는 채권자는 좋은 채권을 형성하기 때문이다.
§17.1.26.3Si is, qui fideiussori donare uult, creditorem eius habeat debitorem suum eumque liberauerit, continuo aget fideiussor mandati, quatenus nihil intersit, utrum nummos soluerit creditori an eum liberauerit.
만약 보증인에게 증여하고자 하는 사람이 그 보증인의 채권자를 자신의 채무자로 두고 있으며 그를 면책해 주었다면, 보증인은 즉시 위임 소송을 제기할 수 있으니, 채권자에게 현금을 지급했든 그를 면책했든 아무런 차이가 없기 때문이다.
§17.1.26.4Praeterea sciendum est non plus fideiussorem consequi debere mandati iudicio, quam quod soluerit.
나아가, 보증인은 위임 소송의 판결을 통해 자신이 실제로 변제한 것보다 더 많은 것을 얻어서는 안 된다는 점을 알아두어야 한다.
§17.1.26.5Mandatu tuo fideiussi decem et procuratori creditoris solui: si uerus procurator fuit, statim mandati agam: quod si procurator non est, repetam ab eo.
귀하의 위임으로 내가 10에 대해 보증을 서고 채권자의 대리인에게 변제하였다. 만약 그가 진정한 대리인이었다면 나는 즉시 위임 소송을 제기할 것이나, 만약 대리인이 아니라면 그로부터 반환을 청구할 것이다.
§17.1.26.6Non omnia, quae inpensurus non fuit mandator, imputabit, ueluti quod spoliatus sit a latronibus aut naufragio res amiserit uel languore suo suorumque adpraehensus quaedam erogauerit: nam haec magis casibus quam mandato imputari oportet.
수임인이 위임인이 지출하지 않았을 모든 비용을 청구할 수 있는 것은 아니다. 예를 들어 강도에게 약탈당했거나, 난파로 재산을 잃었거나, 자신이나 가족의 병환으로 인해 어떤 비용을 지출한 경우이다. 왜냐하면 이러한 것들은 위임보다는 오히려 우연한 사고에 귀속되어야 하기 때문이다.
§17.1.26.7Sed cum seruus, quem mandatu meo emeras, furtum tibi fecisset, Neratius ait mandati actione te consecuturum, ut seruus tibi noxae dedatur, si tamen sine culpa tua id acciderit: quod si ego scissem talem esse seruum nec praedixissem, ut possis praecauere, tunc quanti tua intersit, tantum tibi praestari oportet.
그러나 귀하가 나의 위임으로 매수한 노예가 귀하에게 절도 행위를 하였을 때, 네라티우스는 만약 그것이 귀하의 과실 없이 발생했다면 귀하가 위임 소송을 통해 노예를 가해 인도로 받게 될 것이라고 말한다. 그러나 만약 내가 그 노예가 그런 자임을 알고도 귀하가 대비할 수 있도록 미리 경고하지 않았다면, 그때는 귀하의 손해액만큼 귀하에게 지급되어야 마땅하다.
§17.1.26.8Faber mandatu amici sui emit seruum decem et fabricam docuit, deinde uendidit eum uiginti, quos mandati iudicio coactus est soluere: mox quasi homo non erat sanus, emptori damnatus est: Mela ait non praestaturum id ei mandatorem, nisi posteaquam emisset, sine dolo malo eius hoc uitium habere coeperit seruus.
장인이 친구의 위임으로 노예를 10에 매수하여 기술을 가르쳤고, 그 후 그를 20에 매도하였으나 그 20을 위임 소송 판결에 따라 지급하도록 강제되었다. 곧이어 노예가 건강하지 못했다는 이유로 매수인에게 배상 판결을 받았다. 멜라는 위임인이 장인에게 이를 보상하지 않을 것이라고 말한다. 다만 장인이 매수한 후에 그의 악의 없이 노예가 그러한 결함을 갖기 시작한 경우는 예외이다.
sed si iussu mandatoris eum docuerit, contra fore: tunc enim et mercedem et cibaria consecuturum, nisi si ut gratis doceret rogatus sit.
그러나 위임인의 명령에 따라 가르친 것이라면 상황은 반대가 될 것이다. 그때는 가르친 데 대한 보수와 식비까지 얻게 될 것이기 때문이다. 단, 무상으로 가르쳐 달라는 요청을 받은 경우는 제외한다.