[ULPIANUS libro uicensimo nono ad edictum. ] §15.1.5.prDepositi nomine pater uel dominus dumtaxat de peculio conueniuntur et si quid dolo malo eorum captus sum.
[울피아누스, 『고시 주해』 제29권] 기탁의 명목으로는 가부 또는 주인은 오직 특유재산의 한도 내에서만 소송을 당하며, 만약 그들의 악의에 의해 내가 속았을 경우에도 그러하다.
§15.1.5.1Sed et si precario res filio familias uel seruo data sit, dumtaxat de peculio pater dominusue obligantur.
그러나 또한 만약 무상사용대차에 의해 물건이 가자 또는 노예에게 부여된 경우에도, 가부 또는 주인은 오직 특유재산의 한도 내에서만 의무를 진다.
§15.1.5.2Si filius familias iusiurandum detulerit et iuratum sit, de peculio danda est actio, quasi contractum sit: sed in seruo diuersum est.
만약 가자가 선서를 요구하고 선서가 행해졌다면, 마치 계약이 체결된 것처럼 특유재산에 관한 소송이 제기되어야 한다. 그러나 노예의 경우에는 다르다.
§15.1.5.3Peculium dictum est quasi pusilla pecunia siue patrimonium pusillum.
특유재산(peculium)은 마치 작은 돈(pusilla pecunia) 또는 작은 가산(patrimonium pusillum)인 것처럼 이름 붙여졌다.
§15.1.5.4Peculium autem Tubero quidem sic definit, ut Celsus libro sexto digestorum refert, quod seruus domini permissu separatum a rationibus dominicis habet, deducto inde si quid domino debetur.
한편, 첼수스가 『학설휘찬』 제6권에서 전하는 바와 같이, 투베로는 특유재산을 다음과 같이 정의한다. 즉, 노예가 주인의 허락을 받아 주인의 회계로부터 분리하여 소유하는 것이며, 거기에서 주인에게 지고 있는 채무가 있다면 그것이 공제된 것이다.