[ULPIANUS libro uicensimo nono ad edictum. ] §14.4.9.prQuod in herede dicimus, idem erit et in ceteris successoribus.
[울피아누스, '고시주해' 제29권] 우리가 상속인에 대해 말하는 것은 다른 승계인들에게도 마찬가지로 적용될 것이다.
§14.4.9.1Eligere quis debet, qua actione experiatur, utrum de peculio an tributoria, cum scit sibi regressum ad aliam non futurum.
채권자는 다른 소송으로 되돌아갈 수 없음을 알고 있으므로, 특유재산에 관한 소송과 배당 소송 중 어떤 소송을 제기할지 선택해야 한다.
plane si quis uelit ex alia causa tributoria agere, ex alia causa de peculio, audiendus erit.
물론, 어떤 사람이 한 가지 원인에 대해서는 배당 소송을 제기하고, 다른 원인에 대해서는 특유재산에 관한 소송을 제기하고자 한다면, 그의 청구는 받아들여져야 한다.
§14.4.9.2Si seruo testamento manumisso peculium legatum sit, non debere heredem tributoria teneri, quasi neque ad eum peruenerit neque dolo fecerit, Labeo ait.
유언으로 해방된 노예에게 특유재산이 유증된 경우, 마치 그것이 상속인에게 도달하지도 않았고 상속인이 악의를 행하지도 않은 것처럼, 상속인은 배당 소송으로 책임을 지지 않아야 한다고 라베오는 말한다.
sed Pomponius libro sexagensimo scripsit heredem, nisi curauerit caueri sibi a seruo uel deduxit a peculio quod tribuendum erat, teneri tributoria, quae sententia non est sine ratione: ipse enim auctor doli est, qui id egit, ne intribueret: totiens enim in heredem damus de eo quod ad eum peruenit, quotiens ex dolo defuncti conuenitur, non quotiens ex suo.
그러나 폼포니우스는 제60권에서, 상속인이 노예로부터 자신을 위해 담보가 제공되도록 조치하거나 배당되어야 할 부분을 특유재산에서 공제하지 않았다면 배당 소송으로 책임을 져야 한다고 썼는데, 이 견해는 이치에 맞지 않는 것이 아니다. 왜냐하면 배당을 하지 않도록 조작한 그 자신이야말로 악의의 행위자이기 때문이다. 왜냐하면 피상속인의 악의를 이유로 상속인이 제소당하는 경우에는 언제나 그에게 도달한 이득의 한도 내에서 상속인에 대한 소송을 허용하지만, 상속인 자신의 악의로 제소당하는 경우에는 그렇지 않기 때문이다.