[IDEM libro trigensimo octauo ad edictum. ] §13.1.10.prSiue manifestus fur siue nec manifestus sit, poterit ei condici.
[같은 저자, 《고시 주석》 제38권] 현행범 절도범이든 비현행범 절도범이든 그를 상대로 반환청구 소송을 제기할 수 있다.
ita demum autem manifestus fur condicione tenebitur, si depraehensa non fuerit a domino possessio eius: ceterum nemo furum condicione tenetur, posteaquam dominus possessionem adpraehendit.
그러나 현행범 절도범이 반환청구 소송에 의해 책임을 지는 것은 오직 소유자가 그 물건의 점유를 회수하지 않은 경우에 한한다. 왜냐하면 소유자가 점유를 회수한 후에는 어떤 절도범도 반환청구 소송으로 책임을 지지 않기 때문이다.
et ideo Iulianus, ut procedat in fure manifesto tractare de condictione, ita proponit furem deprensum aut occidisse aut fregisse aut effudisse id quod interceperat.
따라서 율리아누스는 현행범 절도범에 대한 반환청구 소송을 논하는 것이 가능하도록, 현행범으로 붙잡힌 절도범이 자신이 가로챈 것을 죽였거나, 부쉈거나, 혹은 쏟아 버렸다는 사례를 제시한다.
§13.1.10.1Ei quoque, qui ui bonorum raptorum tenetur, condici posse Iulianus libro uicensimo secundo digestorum significat.
강도로 책임을 지는 자에 대해서도 반환청구 소송을 제기할 수 있음을 율리아누스는 《학설휘찬》 제22권에서 나타낸다.
§13.1.10.2Tamdiu autem condictioni locus erit, donec domini facto dominium eius rei ab eo recedat: et ideo si eam rem alienauerit, condicere non poterit.
그러나 반환청구 소송의 여지가 있는 것은 소유자 자신의 행위로 인해 그 물건의 소유권이 그로부터 떠나기 전까지에 한한다. 따라서 소유자가 그 물건을 처분한 경우에는 반환청구를 할 수 없다.
§13.1.10.3Unde Celsus libro duodecimo digestorum scribit, si rem furtiuam dominus pure legauerit furi, heredem ei condicere non posse: sed et si non ipsi furi, sed alii, idem dicendum est cessare condictionem, quia dominium facto testatoris, id est domini, discessit.
그러므로 켈수스는 《학설휘찬》 제12권에서 다음과 같이 쓰고 있다. 만약 소유자가 도품을 무조건으로 절도범에게 유증했다면, 상속인은 그 절도범에 대해 반환청구 소송을 제기할 수 없다. 그러나 절도범 자신이 아니라 다른 사람에게 유증한 경우라 하더라도, 유언자 즉 소유자의 행위로 소유권이 상실되었으므로 반환청구권이 소멸한다고 똑같이 말해야 한다.