[MARCIANUS libro quarto regularum. ] §12.3.5.prIn actionibus in rem et in ad exhibendum et in bonae fidei iudiciis in litem iuratur.
[마르키아누스, 『법규집』 제4권] 대물소송, 제시소송, 그리고 선의재판에서는 소송 내 선서가 행해진다.
§12.3.5.1Sed iudex potest praefinire certam summam, usque ad quam iuretur: licuit enim ei a primo nec deferre.
그러나 재판관은 그 금액을 한도로 선서가 행해지도록 특정 금액을 미리 정할 수 있다. 왜냐하면 그에게는 처음부터 선서를 시키지 않는 것조차 허용되어 있었기 때문이다.
§12.3.5.2Item et si iuratum fuerit, licet iudici uel absoluere uel minoris condemnare.
마찬가지로, 설령 선서가 행해졌다 하더라도, 재판관이 방면하거나 혹은 더 적은 액수로 배상 책임을 지울 수 있는 것이 허용된다.
§12.3.5.3Sed in his omnibus ob dolum solum in litem iuratur, non etiam ob culpam: haec enim iudex aestimat.
그러나 이 모든 경우에 있어서, 소송 내 선서가 행해지는 것은 오직 고의로 인한 경우뿐이며, 과실로 인한 경우에까지 행해지지는 않는다. 왜냐하면 후자는 재판관이 평가하기 때문이다.
§12.3.5.4Plane interdum et in actione stricti iudicii in litem iurandum est, ueluti si promissor Stichi moram fecerit et Stichus decesserit, quia iudex aestimare sine relatione iurisiurandi non potest rem quae non extat:
분명히 때로는 엄격재판 소송에서조차 소송 내 선서가 행해져야 한다. 예컨대 스티쿠스를 급부하기로 약정한 자가 이행지체에 빠지고 스티쿠스가 사망한 경우이다. 왜냐하면 재판관은 선서의 위임 없이는 현존하지 않는 물건을 평가할 수 없기 때문이다.