[GAIUS libro nono decimo ad edictum prouinciale. ] §11.7.9.prLiberum est ei qui prohibetur mortuum ossaue mortui inferre aut statim interdicto uti, quo prohibetur ei ius fieri, aut alio inferre et postea in factum agere: per quam consequetur actor, quanti eius interfuerit prohibitum non esse, in quam computationem cadit loci empti pretium aut conducti merces, item sui loci pretium, quem quis, nisi coactus est, religiosum facturus non esset.
[가이우스, 지방 고시 주석 제19권] 사체 또는 사자의 유골을 들여놓는 것을 방해받은 자는, 자신에 대한 [폭력의] 행사를 금지하는 금지명령을 즉시 이용하거나, 아니면 다른 곳에 들여놓은 후에 사실에 기한 소를 제기하는 것 중 어느 것이나 자유로이 선택할 수 있다. 이 소를 통해 원고는 자신이 방해받지 않았더라면 얻었을 이익의 액수를 획득하게 되며, 이 산정에는 구입한 장소의 대금이나 임차한 장소의 차임, 나아가 강제되지 않았더라면 신성한 장소로 만들지 않았을 자기 소유 장소의 가격이 산입된다.
unde miror, quare constare uideatur neque heredi neque in heredem dandam hanc actionem: nam ut apparet, pecuniariae quantitatis ratio in eam deducitur: certe perpetuo ea inter ipsos competit.
따라서 이 소가 상속인에게도 인정되지 않고 상속인에 대해서도 제기될 수 없다는 점이 왜 확정적인 것처럼 보이는지 나는 의아하게 생각한다. 왜냐하면 분명한 바와 같이, 이 소에는 금전적 액수의 계산이 도출되어 있기 때문이다. 적어도 당사자들 사이에서는 이 소는 영구히 인정된다.