[IDEM libro nono decimo ad edictum. ] §10.3.4.prPer hoc iudicium corporalium rerum fit diuisio, quarum rerum dominium habemus, non etiam hereditatis.
[같은 저자, 『고시 주석』 제19권.] 이 소송을 통해서는 우리가 소유권을 가지고 있는 유체물의 분할이 행해지며, 유산의 분할은 행해지지 않는다.
§10.3.4.1De puteo quaeritur an communi diuidundo iudicio agi possit: et ait Mela ita demum posse, si solum eius commune sit.
우물에 관하여 공유물분할소송으로 소를 제기할 수 있는지 질문된다. 멜라는 그 부지가 공유인 경우에만 비로소 그것이 가능하다고 말한다.
§10.3.4.2Hoc iudicium bonae fidei est: quare si una res indiuidisa relicta sit, ualebit utique et ceterarum diuisio et poterit iterum communi diuidundo agi de ea quae indiuidisa mansit.
이 소송은 선의의 소송이다. 그러므로 만약 하나의 물건이 분할되지 않은 채 남겨지더라도, 다른 물건들의 분할은 어쨌든 유효하며, 분할되지 않은 채 남아 있는 그 물건에 대하여 다시 공유물분할소송으로 소를 제기할 수 있다.
§10.3.4.3Sicut autem ipsius rei diuisio uenit in communi diuidundo iudicio, ita etiam praestationes ueniunt: et ideo si quis impensas fecerit, consequatur.
물건 자체의 분할이 공유물분할소송의 대상이 되는 것처럼, 여러 급부들 역시 대상이 된다. 따라서 누군가 비용을 지출했다면 이를 상환받는다.
sed si non cum ipso socio agat, sed cum herede socii, Labeo recte existimat impensas et fructus a defuncto perceptos uenire.
그러나 공유자 자신이 아니라 공유자의 상속인을 상대로 소를 제기하는 경우, 라베오는 비용 및 망인에 의해 수취된 과실이 소송 대상이 된다고 올바르게 판단한다.
plane fructus ante percepti, quam res communis esset, uel sumptus ante facti in communi diuidundo iudicium non ueniunt.
분명히, 물건이 공유가 되기 전에 수취된 과실이나 그 전에 지출된 비용은 공유물분할소송의 대상이 되지 않는다.
§10.3.4.4Eapropter scribit Iulianus, si missi in possessionem damni infecti simus et ante, quam possidere iuberemur, ego insulam fulsero, sumptum istum communi diuidundo iudicio consequi me non posse.
그러므로 율리아누스는 다음과 같이 적고 있다. 만약 우리가 미발생 손해의 담보를 위해 점유에 보내졌고, 점유하도록 명해지기 전에 내가 공동주택을 보강했다면, 나는 그 비용을 공유물분할소송으로 회수할 수 없다.