§56.8Quae non audit, audisse se queritur.
그는 들리지 않는 소리에 대해 들었다고 불평하네.
Quid in causa putas esse? Animus illi obstrepit.
원인이 무엇이라고 생각하는가? 그의 마음이 내면에서 소란을 피우고 있기 때문이네.
Hic placandus est, huius conpescenda seditio est, quem non est quod existimes placidum, si iacet corpus.
이 마음을 진정시켜야 하며, 이 마음의 반란을 억제해야 하네. 몸이 누워 있다고 해서 마음이 평온하다고 여길 이유는 없네.
Interdum quies inquieta est.
때로는 안정이 불안정할 때도 있네.
Et ideo ad rerum actus excitandi ac tractatione bonarum artium occupandi sumus, quotiens nos male habet inertia sui inpatiens.
그러므로 스스로를 견디지 못하는 나태함이 우리를 괴롭힐 때마다, 우리는 실제적인 활동으로 고무되어야 하고 훌륭한 학예의 수련에 몰두해야 하네.
§56.9Magni imperatores, cum male parere militem vident, aliquo labore conpescunt et expeditionibus detinent;
위대한 장군들은 군사들이 군령을 잘 따르지 않는 것을 볼 때, 어떤 노동으로 그들을 억제하고 원정을 통해 묶어둔다네.
numquam vacat lascivire districtis nihilque tam certum est quam otii vitia negotio discuti.
바쁘게 움직이는 자들에게는 방종할 틈이 없으며, 여가의 폐해가 행동을 통해 흩어지는 것보다 더 확실한 것은 없네.
Saepe videmur taedio rerum civilium et infelicis atque ingratae stationis paenitentia secessisse, tamen in illa latebra, in quam nos timor ac lassitudo coniecit, interdum recrudescit ambitio.
종종 우리는 시민 사회의 일들에 대한 혐오와 불행하고 보상 없는 직책에 대한 후회로 인해 은퇴한 것처럼 보이지만, 공포와 피로가 우리를 밀어 넣은 그 은신처 안에서도 때로는 야망이 다시 고개를 든다네.
Non enim excisa desit, sed fatigata aut etiam obirata rebus parum sibi cedentibus.
야망이 근절되어 멈춘 것이 아니라, 피로해졌거나 혹은 일이 자신에게 잘 풀리지 않아 화가 났을 뿐이기 때문이네.
§56.10Idem de luxuria dico, quae videtur aliquando cessisse, deinde frugalitatem professos sollicitat atque in media parsimonia voluptates non damnatus, sed relictas petit, et quidem eo vehementius, quo occultius.
사치에 대해서도 나는 똑같이 말하겠네. 그것은 때로 물러난 것처럼 보이지만, 이내 검소함을 선언한 자들을 부추기고, 절약의 한가운데서 비난받은 것이 아니라 단지 버려졌을 뿐인 쾌락을 쫓으며, 숨겨져 있을수록 더욱 격렬하게 찾아온다네.
Omnia enim vitia in aperto leniora sunt;
모든 악덕은 겉으로 드러날 때 더 가벼운 법이네.
morbi quoque tunc ad sanitatem inclinant, cum ex abdito erumpunt ac vim suam proferunt.
질병 역시 숨은 곳에서 터져 나와 그 힘을 드러낼 때 건강으로 돌아서기 시작하네.
Et avaritiam itaque et ambitionem et cetera mala mentis humanae tunc perniciosissima scias esse, cum simulata sanitate subsidunt.
그러므로 탐욕과 야망, 그리고 인간 마음의 다른 악덕들도 건강을 가장하여 가라앉아 있을 때 가장 치명적임을 알아야 하네.
§56.11Otiosi videmur, et non sumus.
우리는 한가한 것처럼 보이지만 그렇지 않네.
Nam si bona fide sumus, si receptui cecinimus, si speciosa contemnimus, ut paulo ante dicebam, nulla res nos avocabit, nullus hominum aviumque concentus interrumpet cogitationes bonas, solidasque iam et certas.
왜냐하면 우리가 진실로 한가하며, 퇴각의 나팔을 불었고, 겉만 번지르르한 것들을 경멸한다면, 내가 조금 전에 말했듯이, 어떤 일도 우리의 정신을 분산시키지 못할 것이고, 사람들과 새들의 어떠한 합창도 이제는 확고하고 분명해진 우리의 훌륭한 사색을 방해하지 못할 것이기 때문이네.
§56.12Leve illud ingenium est nec sese adhuc reduxit introrsus, quod ad vocem et accidentia erigitur.
목소리와 뜻밖의 사건들에 요동하는 정신은 가벼운 것이며 아직 스스로를 내면으로 되돌리지 못한 것이네.
Habet intus aliquid sollicitudinis et habet aliquid concepti pavoris, quod illum curiosum facit, ut ait Vergilius noster:
"
Et me, quem dudum non ulla iniecta movebant
Tela neque adverso glomerati ex agmine Grai,
Nunc omnes terrent aurae, sonus excitat omnis
Suspensum et pariter comitique onerique timentem. "
그 안에는 어떤 불안이 있고, 마음속에 품은 어떤 공포가 있어 그를 전전긍긍하게 만드는 것이네. 우리 베르길리우스가 말했듯이 말이네. “그리고 조금 전까지만 해도 날아오는 어떤 무기도, 적진에서 떼 지어 몰려오는 그리스인도 동요시키지 못했던 나였건만, 이제는 온갖 미풍도 나를 겁나게 하고, 작은 소리 하나에도 소스라치며, 불안해하고 동반자와 짐 모두를 똑같이 두려워하고 있구나.
§56.13Prior ille sapiens est, quem non tela vibrantia, non arietata inter se arma agminis densi, non urbis inpulsae fragor territat.
” 전자의 인물은 현자이니, 날아오는 무기도, 밀집한 대형의 서로 부딪치는 병장기도, 파괴되는 도시의 굉음도 그를 겁주지 못하네.
Hic alter inperitus est, rebus suis timet ad omnem crepitum expavescens, quem una quaelibet vox pro fremitu accepta deicit, quem motus levissimi exanimant;
이 후자의 인물은 미숙한 자이니, 자기 소유물 때문에 두려워하며 모든 소리에 사시나무 떨듯 떨고, 어떤 소리든 웅성거림으로 받아들여 기가 죽으며, 아주 미세한 움직임에도 혼비백산하네.
timidum illum sarcinae faciunt.
그를 소심하게 만드는 것은 바로 짐짝이라네.
§56.14Quemcumque ex istis felicibus elegeris, multa trahentibus, multa portantibus, videbis illum "comitique onerique timentem. "
Tunc ergo te scito esse conpositum, cum ad te nullus clamor pertinebit, cum te nulla vox tibi excutiet, non si blandietur, non si minabitur, non si inani sono vana circumstrepet. "
많은 것을 끌고 다니고 많은 것을 짊어진 저 행복해 보이는 자들 중 누구를 선택하더라도, 자네는 그가 "동반자와 짐 모두를 똑같이 두려워하고" 있는 모습을 보게 될 것이네. 그러므로 어떠한 소음도 자네에게 가닿지 않고, 어떠한 목소리도 자네를 자신으로부터 떼어놓지 못할 때, ―― 그것이 아첨이든, 협박이든, 혹은 공허한 소리로 무의미하게 자네 주변에서 울려 대든 간에 ―― 그때에야 비로소 자네가 마음의 안정을 찾았음을 알게나.
§56.15Quid ergo? Non aliquando commodius est et carere convicio?" Fateor.
“그렇다면 무엇인가? 때로는 소란스러움에서 벗어나 있는 편이 더 나은 것 아닌가?” 나도 인정하네.
Itaque ego ex hoc loco migrabo.
그러므로 나는 이곳을 떠날 것이네.
Experiri et exercere me volui.
나는 나 자신을 시험하고 단련해 보고 싶었네.
Quid necesse est diutius torqueri, cum tam facile remedium Vlixes sociis etiam adversus Sirenas invenerit? VALE.
울릭세스가 세이렌들에 맞서서도 동료들을 위해 그토록 쉬운 해결책을 찾아내었는데, 내가 왜 더 오랫동안 고통받아야 하겠는가? 잘 있게나.