§2.9.1plura de officio docentium locutus discipulos id unum interim moneo, ut praeceptores suos non minus quam ipsa studia ament, et parentes esse non quidem corporum sed mentium credant.
가르치는 이의 의무에 대해 많이 이야기했으나, 이제 우선 제자들에게 이 한 가지만을 권고하고자 하니, 자신들의 교사를 학문 자체 못지않게 사랑하고, 그들을 육신의 부모가 아니라 정신의 부모라고 믿으라는 것이다.
§2.9.2multum haec pietas conferet studio;
이러한 경애의 마음은 학업에 크게 기여할 것이다.
nam ita et libenter audient et dictis credent et esse similes concupiscent, in ipsos denique coetus scholarum laeti alacresque convenient, emendati non irascentur, laudati gaudebunt, ut sint carissimi, studio merebuntur.
왜냐하면 그렇게 함으로써 그들은 기꺼이 듣고, 그 말을 믿으며, 그들을 닮기를 갈망하게 될 것이고, 마침내 학교의 모임 그 자체에도 기쁘고 활기차게 모여들 것이며, 잘못이 바로잡혀도 화내지 않고, 칭찬을 받으면 기뻐하며, 가장 사랑받는 이가 되도록 학업을 통해 그에 걸맞은 자격을 얻을 것이기 때문이다.
§2.9.3nam ut illorum officium est docere, sic horum praebere se dociles;
왜냐하면 저들의 의무가 가르치는 것이라면, 이들의 의무는 자신을 가르침받기 쉬운 상태로 내놓는 것이기 때문이다.
alioqui neutrum sine altero sufficit.
그렇지 않다면 어느 쪽도 다른 쪽 없이는 충분하지 않다.
et sicut hominis ortus ex utroque gignentium confertur, et frustra sparseris semina, nisi illa praemollitus foverit sulcus: ita eloquentia coalescere nequit nisi sociata tradentis accipientisque concordia.
그리고 인간의 탄생이 부모 양쪽 모두에 의해 이루어지고, 미리 부드러워진 고랑이 씨앗을 품어 기르지 않으면 씨앗을 뿌려도 헛수고가 되듯이, 웅변술 또한 전하는 자와 받는 자의 결합된 조화가 없으면 뿌리내릴 수 없다.