§7.19.1nihil habeo quod ad te scribam qui etiam eam epistulam quam eram elucubratus ad te non dederim.
자네에게 쓸 말이 아무것도 없네. 밤을 새워 쓴 그 편지조차 아직 자네에게 보내지 않았으니 말이네.
erat enim plena spei bonae, quod et contionis voluntatem audieram et illum condicionibus usurum putabam, praesertim suis.
그 편지는 좋은 희망으로 가득 차 있었는데, 내가 민중 집회의 분위기를 전해 들었고, 그가 조건들을, 특히 그 자신의 조건들을 받아들일 것이라 생각했기 때문이네.
ecce tibi iii Nonas Febr. inane accepi litteras tuas, Philotimi, Furni, Curionis ad Furnium, quibus inridet L. Caesaris legationem.
그런데 보게나, 2월 3일 아침에 나는 자네의 편지와 필로티무스, 푸르니우스의 편지, 그리고 푸르니우스에게 보낸 쿠리오의 편지를 받았는데, 그 안에서 쿠리오는 루키우스 카이사르의 사절단을 비웃고 있네.
plane oppressi videmur nec quid consili capiam scio.
우리는 완전히 파멸한 것처럼 보이며, 무슨 계획을 세워야 할지 모르겠네.
nec me hercule de me laboro, de pueris quid agam non habeo.
헤라클레스에 맹세코 내 자신에 대해서는 걱정하지 않네만, 아이들에 대해서는 어떻게 해야 할지 막막하네.
Capuam tamen proficiscebar haec scribens quo facilius de Pompei rebus cognoscerem.
그럼에도 이 글을 쓰면서 나는 폼페이우스의 동태를 더 쉽게 파악하기 위해 카푸아로 출발하는 참이네.