§3.24.1antea quom ad me scripsissetis vestro consensu consulum provincias ornatas esse, etsi verebar quorsum id casurum esset, tamen sperabam vos aliquid aliquando vidisse prudentius;
이전에 자네들의 동의 하에 집정관들의 속주들이 사전에 결정되었다고 자네들이 내게 편지로 썼을 때, 나는 그것이 어떤 결과로 이어질지 두려워했음에도, 그래도 자네들이 언젠가 무언가 더 현명한 것을 간파했기를 바랐네.
postea quam mihi et dictum est et scriptum vehementer consilium vestrum reprehendi, sum graviter commotus, quod illa ipsa spes exigua quae erat videretur esse sublata.
하지만 그 후 자네들의 결정이 격렬하게 비난받고 있다는 말을 구두로도 서면으로도 전해 듣고서, 나는 깊이 동요했네. 존재하던 그 작은 희망조차 빼앗겨 버린 것처럼 보였기 때문이네.
nam si tribuni pl. nobis suscensent, quae potest spes esse? ac videntur iure suscensere, cum et expertes consili fuerint ei qui causam nostram susceperant, et vestra concessione omnem vim sui iuris amiserint, praesertim cum ita dicant, se nostra causa voluisse suam potestatem esse de consulibus ornandis non ut eos impedirent sed ut ad nostram causam adiungerent;
만일 평민 호민관들이 우리에게 화를 내고 있다면, 무슨 희망이 있을 수 있겠는가? 그리고 그들이 당연히 화를 내는 것처럼 보이는데, 우리의 일을 떠맡았던 이들이 계획에서 제외되었고, 자네들의 양보로 인해 자신들의 권리의 모든 힘을 잃었기 때문이네. 특히 그들은 우리를 위해 집정관들의 속주 결정에 관한 자신들의 권한을 유지하기를 바랐다고 말하고 있네. 그들을 방해하기 위해서가 아니라 우리의 일에 협조하게 만들기 위해서였는데 말이네.
nunc si consules a nobis alieniores esse velint, posse id libere facere; sin velint nostra causa, nihil posse se invitis.
이제 집정관들이 우리에게서 멀어지기를 원한다면 자유롭게 그렇게 할 수 있지만, 만일 그들이 우리를 위해 행동하고 싶다 해도 호민관들이 반대한다면 아무것도 할 수 없다는 것이네.
nam quod scribis, ni ita vobis placuisset, illos hoc idem per populum adsecuturos fuisse, invitis tribunis pl. fieri nullo modo potuit.
왜냐하면 자네가 만일 자네들이 그렇게 합의해 주지 않았더라도 그들이 민회를 통해 이와 똑같은 것을 얻어냈을 것이라고 쓴 것에 대해 말하자면, 호민관들이 반대하는 상황에서는 그것이 결코 일어날 수 없었기 때문이네.
ita vereor ne et studia tribunorum amiserimus et, si studia maneant, vinclum illud adiungendorum consulum amissum sit.
이처럼 나는 우리가 호민관들의 지지를 잃었고, 설령 지지가 남아있다 하더라도 집정관들을 아군으로 끌어들이기 위한 저 유대가 상실된 것이 아닌가 두렵네.
§3.24.2accedit aliud non parvum incommodum quod gravis illa opinio, ut quidem ad nos perferebatur, senatum nihil decernere ante quam de nobis actum esset, amissa est, praesertim in ea causa quae non modo necessaria non fuit sed etiam inusitata ac nova (neque enim umquam arbitror ornatas esse provincias designatorum), ut, cum in hoc illa constantia quae erat mea causa suscepta imminuta sit, nihil iam possit non decerni.
여기에 또 다른 작지 않은 불이익이 더해지니, 적어도 나에게 전해진 바에 따르면 원로원이 나에 관한 일이 처리되기 전에는 아무것도 의결하지 않겠다는 저 무거운 견해가 상실되었다는 점이네. 특히 이 일은 필요하지 않았을 뿐만 아니라 이례적이고 새로운 일이었기에(차기 집정관의 속주가 결정된 적은 한 번도 없었다고 생각하네), 이로 인해 나를 위해 취해졌던 저 일관성이 이 점에서 약화되었고, 이제는 어떤 것도 의결되지 않을 수 없는 상황이 되었네.
iis ad quos relatum est amicis placuisse non mirum est;
자문을 받은 친구들이 찬성한 것은 놀랄 일이 아니네.
erat enim difficile reperire qui contra tanta commoda duorum consulum palam sententiam diceret.
두 집정관의 그토록 큰 이익에 반대하여 공개적으로 의견을 표명할 사람을 찾기는 어려웠을 것이기 때문이네.
fuit omnino difficile non obsequi vel amicissimo homini Lentulo vel Metello qui simultatem humanissime deponeret;
매우 우호적인 인물인 렌툴루스나, 혹은 사사로운 감정을 아주 정중하게 내려놓으려 하는 메텔루스의 뜻을 따르지 않기란 전적으로 어려운 일이었네.
sed vereor ne hos tamen tenere potuerimus, tribunos pl. amiserimus.
하지만 나는 우리가 이들은 붙잡아 두었을지언정 호민관들을 잃은 것이 아닌가 두렵네.
haec res quem ad modum ceciderit et tota res quo loco sit velim ad me scribas et ita ut instituisti.
이 일이 어떻게 귀결되었는지, 그리고 전체 상황이 어떤 국면에 처해 있는지를 자네가 내게 써 보내 주기를 바라네. 자네가 시작한 방식 그대로 말이네.
nam ista veritas, etiam si iucunda non est, mihi tamen grata est.
왜냐하면 자네가 전하는 진실은 설령 즐겁지 않더라도 내게는 고마운 것이기 때문이네.
data iiii Id. Decembr.
12월 10일에 보냄.