§12.39.1tabellarius ad me cum sine litteris tuis venisset, existimavi tibi eam causam non scribendi fuisse quod pridie scripsisses ea ipsa ad quam rescripsi epistula.
전령이 자네의 편지도 없이 나에게 왔을 때, 자네가 편지를 쓰지 않은 이유는 전날에 이미 바로 그 편지—내가 답장을 보낸 그 편지—에 적었기 때문일 것이라고 나는 생각했네.
exspectaram tamen aliquid de litteris Asini Pollionis.
그래도 나는 아시니우스 폴리오의 편지에 대해 무언가 소식이 있기를 기다리고 있었네만.
sed nimium ex meo otio tuum specto.
하지만 내가 너무 내 여유를 기준으로 자네의 여유를 가늠하고 있나 보이.
quamquam tibi remitto, nisi quid necesse erit, necesse ne habeas scribere nisi eris valde otiosus.
그렇지만 특별히 필요한 일이 생기지 않는 한, 자네가 아주 한가할 때가 아니라면 편지를 써야 한다는 의무감을 가질 필요는 없다고 자네에게 면제해 주겠네.
§12.39.2de tabellariis facerem quod suades, si essent ullae necessariae litterae, ut erant olim cum tamen brevioribus diebus cotidie respondebant tempori tabellam, et erat aliquid, Silius, Drusus, alia quaedam.
전령들에 관해서라면, 만약 어떤 필요한 편지라도 있다면 나는 자네가 권하는 대로 하겠네. 옛날에 낮이 더 짧은 시기였음에도 그들이 매일 제시간에 편지를 전달해 주던 때처럼 말이네. 그리고 그때는 실리우스나 드루수스의 일, 혹은 다른 여러 가지 등 무언가 쓸거리라도 있었지.
nunc nisi Otho exstitisset, quod scriberemus non erat;
지금은 오토의 일이 나타나지 않았더라면 우리가 쓸 만한 일도 전혀 없었을 것이네.
id ipsum dilatum est.
게다가 그 일조차 연기되었고 말이네.
tamen adlevor cum loquor tecum absens, multo etiam magis cum tuas litteras lego.
그럼에도 떨어져 있으면서 자네와 대화할 때 나는 큰 위안을 얻으며, 자네의 편지를 읽을 때는 훨씬 더 그러하네.
sed quoniam et abes (sic enim arbitror) et scribendi necessitas nulla est, conquiescent litterae nisi quid novi exstiterit.
하지만 자네도 떠나 있고(나도 그렇게 생각하네만) 글을 쓸 필요성도 전혀 없으니, 뭔가 새로운 일이 일어나지 않는 한 편지 왕래는 당분간 쉴 것이네.