§12.15.1apud Appuleium, quoniam in perpetuum non placet, in dies ut excuser videbis.
아풀레이우스에 대해서는 영원히 면제받는 것이 바람직하지 않으니, 날마다 내가 면제받을 수 있도록 조처해 주게.
in hac solitudine careo omnium conloquio, cumque mane me in silvam abstrusi densam et asperam, non exeo inde ante vesperum.
이 고독 속에서 나는 아무와도 대화하지 못하고 있으며, 아침에 울창하고 거친 숲속으로 몸을 숨기면 저녁이 되기 전에는 그곳에서 나오지 않네.
secundum te nihil est mihi amicius solitudine.
자네 다음으로 나에게 고독만큼 친근한 것은 없네.
in ea mihi omnis sermo est cum litteris.
그 고독 속에서 나의 모든 대화는 책과 나누는 것이라네.
eum tamen interpellat fletus;
하지만 눈물이 그 대화를 방해하네.
cui repugno quoad possum, sed adhuc pares non sumus.
그 눈물에 나는 할 수 있는 한 저항하고 있지만, 아직 우리는 대등하지 못하네.
Bruto ut suades, rescribam.
브루투스에게는 자네가 권하는 대로 답장을 쓰겠네.
eas litteras cras habebis.
그 편지는 내일 자네가 받게 될 것이네.
cum erit cui des, dabis.
전해 줄 사람이 있을 때 전해 주게.