§12.1.1undecimo die, postquam a te discesseram, hoc litterularum exaravi egrediens e villa ante lucem atque eo die cogitabam in Anagnino, postero autem in Tusculano, ibi unum diem;
당신과 헤어진 지 열한째 날, 저는 동틀 녘에 별장을 떠나면서 이 짧은 편지를 적어 보냅니다. 그리고 그날은 아나그니아의 별장에, 다음 날은 투스쿨룸의 별장에 머물 계획이며, 그곳에서 하루를 보낼 것입니다.
v Kalend. igitur ad constitutum.
따라서 카렌다에 전 5일에는 약속된 장소로 가겠습니다.
atque utinam continuo ad complexum meae Tulliae, ad osculum Atticae possim currere! quod quidem ipsum scribe, quaeso, ad me ut, dum consisto in Tusculano, sciam quid garriat, sin rusticatur, quid scribat ad te;
그리고 당장이라도 나의 툴리아의 품으로, 아티카의 입맞춤으로 달려갈 수 있다면 얼마나 좋을까요! 내가 투스쿨룸에 머무는 동안 그녀가 무슨 수다를 떨고 있는지, 혹은 시골에 있다면 당신에게 뭐라고 편지를 쓰고 있는지 알 수 있도록 부디 그 일 자체에 대해 저에게 편지를 써 주십시오.
eique interea aut scribes salutem aut nuntiabis itemque Piliae.
그리고 그동안 그녀에게 편지로 안부를 써 주시거나 전해 주시고, 필리아에게도 똑같이 해 주십시오.
et tamen etsi continuo congressuri sumus, scribes ad me si quid habebis.
그럼에도 비록 우리가 곧 만나게 될지라도, 무슨 소식이 있다면 저에게 편지를 써 주십시오.
§12.1.2cum complicarem hanc epistulam, noctuabundus ad me venit cum epistula tua tabellarius;
이 편지를 접고 있을 때, 밤길을 달려온 전령이 당신의 편지를 가지고 저에게 왔습니다.
qua lecta de Atticae febricula scilicet valde dolui.
그것을 읽고 아티카의 미열 소식에 당연히 크게 마음이 아팠습니다.
reliqua quae exspectabam ex tuis litteris cognovi omnia;
제가 기다리던 나머지 일들은 당신의 편지를 통해 모두 알게 되었습니다.
sed quod scribis
"igniculum matutinum γεροντικόν,"
γεροντικώτερον est memoriola vacillare.
하지만 당신이 "아침의 작은 불은 노인네 같다(γεροντικόν)"고 쓰신 것에 대해서는, 보잘것없는 기억력이 흔들리는 것이 훨씬 더 노인네 같습니다(γεροντικώτερον).
ego enim iiii Kal. Axio dederam, tibi iii, Quinto quo die venissem, id est v Kal.
왜냐하면 저는 카렌다에 전 4일을 악시우스에게, 전 3일을 당신에게, 퀸투스에게는 제가 도착한 날인 전 5일을 지정해 주었기 때문입니다.
Hoc igitur habebis, novi nihil.
그러니 상황은 이렇고, 새로운 것은 아무것도 없습니다.
quid ergo opus erat epistula? quid, cum coram sumus et garrimus quicquid in buccam? est profecto quiddam λέσχη, quae habet, etiam si nihil subest, conlocutione ipsa suavitatem.
그렇다면 왜 편지가 필요했을까요? 우리가 직접 만나 입에 담기는 대로 무엇이든 재잘거릴 때는 또 왜 그렇겠습니까? 참으로 한담(λέσχη)이라는 것에는, 비록 그 밑바탕에 아무 내용이 없을지라도 대화 자체로 자아내는 감미로움이 있는 법입니다.