§1.32.1Hac oratione ab Diviciaco habita omnes qui aderant magno fletu auxilium a Caesare petere coeperunt. §1.32.2Animadvertit Caesar unos ex omnibus Sequanos nihil earum rerum facere quas ceteri facerent sed tristes capite demisso terram intueri.
디비키아쿠스에 의해 이 연설이 행해지자, 자리에 있던 모든 이들이 크게 울면서 카이사르에게 원조를 청하기 시작했다. 카이사르는 모든 이들 중에서 오직 세쿠아니족만이 다른 이들이 하는 일들을 아무것도 하지 않고, 슬픈 기색으로 고개를 숙인 채 땅을 바라보고 있는 것을 알아차렸다.
Eius rei quae causa esset miratus ex ipsis quaesiit. §1.32.3Nihil Sequani respondere, sed in eadem tristitia taciti permanere.
그 일의 원인이 무엇인지 이상하게 여겨 그들에게 직접 물었다. 세쿠아니족은 아무 대답도 하지 않고, 같은 슬픔 속에서 침묵을 지킨 채 머물러 있었다.
Cum ab his saepius quaereret neque ullam omnino vocem exprimere posset, idem Diviacus Haeduus respondit: §1.32.4hoc esse miseriorem et graviorem fortunam Sequanorum quam reliquorum, quod soli ne in occulto quidem queri neque auxilium implorare auderent absentisque Ariovisti crudelitatem,
그가 그들에게 거듭 물어도 전혀 아무런 말도 끌어낼 수 없었을 때, 같은 하이두이족인 디비키아쿠스가 대답했다. 세쿠아니족의 운명이 다른 이들의 운명보다 더 비참하고 가혹한 것은 이 때문이니, 즉 그들만이 비밀리에조차 불평을 늘어놓거나 원조를 간청할 엄두를 내지 못하고, 자리에 없는 아리오비스투스의 잔혹함을 마치 그가 눈앞에 있는 것처럼 두려워하고 있기 때문이다.
§1.32.5velut si coram adesset, horrerent, propterea quod reliquis tamen fugae facultas daretur, Sequanis vero, qui intra fines suos Ariovistum recepissent, quorum oppida omnia in potestate eius essent, omnes cruciatus essent perferendi.
왜냐하면 다른 이들에게는 그래도 도망칠 기회가 주어지는 반면, 아리오비스투스를 자신들의 영토 안으로 받아들이고 모든 읍락이 그의 지배하에 있는 세쿠아니족으로서는 모든 고문을 견뎌내야만 하기 때문이다.