§7.13.1ὅτι ὁ Ἄρατος, θεωρῶν τὸν Φίλιππον ὁμολογουμένως τόν τε πρὸς Ῥωμαίους ἀναλαμβάνοντα πόλεμον καὶ κατὰ τὴν πρὸς τοὺς συμμάχους αἵρεσιν ὁλοσχερῶς ἠλλοιωμένον, πολλὰς εἰσενεγκάμενος ἀπορίας καὶ σκήψεις μόλις ἀπετρέψατο τὸν Φίλιππον.
ὅτι 아라토스는 필리포스가 분명히 로마인들과의 전쟁을 시작하고 있으며 동맹국들에 대한 태도 또한 완전히 변화했음을 보고, 많은 난제와 구실들을 제시함으로써 간신히 필리포스를 만류하였다.
§7.13.2ἡμεῖς δέ, τοῦ κατὰ τὴν πέμπτην βύβλον ἡμῖν ἐν ἐπαγγελίᾳ καὶ φάσει μόνον εἰρημένου νῦν διʼ αὐτῶν τῶν πραγμάτων τὴν πίστιν εἰληφότος, βουλόμεθα προσαναμνῆσαι τοὺς συνεφιστάνοντας τῇ πραγματείᾳ, πρὸς τὸ μηδεμίαν τῶν ἀποφάσεων ἀναπόδεικτον μηδʼ ἀμφισβητουμένην καταλιπεῖν.
ἡμεῖς δέ 한편 우리는, 제5권에서 우리가 단지 약속과 주장으로서만 말했던 내용이 이제 사실 자체를 통해 그 확실성을 얻었으므로, 우리의 주장 중 어떤 것도 입증되지 않거나 논란의 여지가 있는 채로 남겨두지 않기 위해, 이 저작에 주목하는 독자들에게 다시금 상기시키고자 한다.
§7.13.3καθʼ ὃν γὰρ καιρὸν ἐξηγούμενοι τὸν Αἰτωλικὸν πόλεμον ἐπὶ τοῦτο τὸ μέρος τῆς διηγήσεως ἐπέστημεν, ἐν ᾧ Φίλιππον ἔφαμεν τὰς ἐν Θέρμῳ στοὰς καὶ τὰ λοιπὰ τῶν ἀναθημάτων θυμικώτερον καταφθεῖραι, καὶ δεῖν τούτων τὴν αἰτίαν οὐχ οὕτως ἐπὶ τὸν βασιλέα διὰ τὴν ἡλικίαν ὡς ἐπὶ τοὺς συνόντας αὐτῷ φίλους ἀναφέρειν, §7.13.4τότε περὶ μὲν Ἀράτου τὸν βίον ἐφήσαμεν ἀπολογεῖσθαι τὸ μηδὲν ἂν ποιῆσαι μοχθηρόν, Δημητρίου δὲ τοῦ Φαρίου τὴν τοιαύτην εἶναι προαίρεσιν.
καθʼ ὃν γὰρ 왜냐하면 아이톨리아 전쟁을 서술하면서 우리가 서술의 이 부분에 이르렀을 때, 그 안에서 필리포스가 테르모스의 주랑들과 기타 봉헌물들을 지나치게 충동적으로 파괴하였으며, 이 일들의 책임은 왕의 나이를 고려할 때 왕 본인보다는 오히려 그와 함께 있던 친구들에게 돌려야 한다고 우리가 말했기 때문이며, τότε 그때 우리는 한편으로 아라토스에 관해서는 그의 평생의 삶이 그가 비열한 짓을 결코 저지르지 않았을 것임을 변호해 준다고 말했고, 다른 한편으로 파로스의 데메토리오스에 관해서는 그것이 그의 의도였다고 말했기 때문이다.
§7.13.5δῆλον δὲ τοῦτο ποιήσειν ἐπηγγειλάμεθα διὰ τῶν ἑξῆς ῥηθησομένων, εἰς τοῦτον ὑπερθέμενοι τὸν καιρὸν τὴν πίστιν τῆς προρρηθείσης ἀποφάσεως,
δῆλον δὲ 그리고 우리는 앞서 언급한 주장의 증명을 이 기회로 미루면서, 다음에 이어질 서술들을 통해 이 점을 명백히 밝히겠다고 약속하였다.
§7.13.6ἐν ᾧ παρὰ μίαν ἡμέραν Δημητρίου μὲν παρόντος, ὡς ἀρτίως ὑπὲρ τῶν κατὰ Μεσσηνίους ὑπεδείξαμεν, Ἀράτου δὲ καθυστερήσαντος, ἤρξατο Φίλιππος ἅπτεσθαι τῶν μεγίστων ἀσεβημάτων.
ἐν ᾧ 이 기회에, 우리가 조금 전 메세니아인들의 일에서 보여준 바와 같이, 단 하루의 차이로 데메토리오스는 배석해 있었던 반면 아라토스는 늦어지는 바람에, 필리포스는 가장 극악무도한 불경을 저지르기 시작했다.
§7.13.7καὶ καθάπερ ἂν ἐγγευσάμενος αἵματος ἀνθρωπείου καὶ τοῦ φονεύειν καὶ παρασπονδεῖν τοὺς συμμάχους, οὐ λύκος ἐξ ἀνθρώπου κατὰ τὸν Ἀρκαδικὸν μῦθον, ὥς φησιν ὁ Πλάτων, ἀλλὰ τύραννος ἐκ βασιλέως ἀπέβη πικρός.
καὶ καθάπερ 그리고 마치 사람의 피, 즉 동맹국들을 살해하고 신의를 저버리는 것을 맛보기라도 한 것처럼, 그는 플라톤이 말한 아르카디아 신화에 따라 인간에서 늑대로 변한 것이 아니라, 왕에서 잔인한 참주로 변모하였다.
§7.13.8τούτου δʼ ἐναργέστερον ἔτι δεῖγμα τῆς ἑκατέρου γνώμης τὸ περὶ τῆς ἄκρας συμβούλευμα πρὸς τὸ μηδὲ περὶ τῶν κατʼ
τούτου δʼ 이것에 대한, 그리고 두 사람의 생각에 대한 한층 더 명백한 증거는 바로 그 요새에 관한 조언이며, 이는 ~에 관한 것조차도...하지 않기 위해서였고……